dəfə zəng vurmuşam. Harada? Qulaq as, gör nə deyirəm. Qayınatan gəlib, burdadır. Evə gəlsən yaxşı olar. Çalış, bir az tez tərpən!

Sona xala hələ də atamı fikrindən daşındırmağa çalışırdı. Amma buna nail ola bilmirdi. Atam Elşadı işarə edib deyirdi:

– Gedib böyükləri ilə danışar, əvvəlcə öz problemini ata-anasıyla yoluna qoyar, ondan sonra gəlmək fikri olsa, gəlib ailəsini aparar. Başqa cür, əsla!

– İşləriylə əlaqədar başı bir az qarışıqdır. Onu da başa düşün. Gözləyin, özü gəlsin, xəbəri olsun, buna ikilikdə qərar verin.

– Mənim onu gözləməyə nə fikrim yoxdur, nə də vaxtım. – Atam mənə sonuncu dəfə xəbərdarlıq edib evdən çıxdı. – Maşında gözləyirəm.

Mən dərhal Sona xaladan yapışdım. Ağlaya-ağlaya:

– Mən getmək istəmirəm, xala, – dedim. – Atamın təbiətinə bələdəm. Məni burdan aparsa, bir də geri qaytaran deyil!

– Mən tanıdığım Elşad sənin orada qalmağına razı olmaz! Ağlama!

Bir qədər sonra məcburən atamın tələbinə boyun əyməli oldum. Nə qədər ləng tərpənib vaxt qazanmağa çalışdımsa da, Elşad gəlib çıxmaq bilmədi.

Göz yaşlarım yanaqlarımı yuya-yuya gedib maşında əyləşdim. Tez-tez dönüb geriyə, Elşadın gələcəyi yola baxırdım. O, hələ görünmürdü. Sona xala baxışlarıyla məni narahat olmamağa çağırır, Nazim əmi durmadan Elşada zəng vururdu.

Nəhayət, maşın yerindən tərpəndi. Tini burulanda mən ağlaya-ağlaya bir də çevrilib geri baxdım.

***

Mələkgil getdikdən 5 dəqiqə sonra son sürətlə hərəkət etməkdə olan maşının əyləcinin qəfil səsinə Nazimlə Sona geri çevrildilər. Onlar hələ də evlərinə getməmişdilər. Həyətdə dayanıb Elşadın gəlməsini gözləyirdilər.

Elşad tez-tələsik maşından enib, qapısını belə örtmədən qaçaraq addımlarla həyətə girdi. Nazim onu görən kimi iradla:

– Şükür, gəlib çıxa bildin! – dedi.

Elşad onlara yaxınlaşıb təlatümlü bir ifadə ilə hər ikisini süzdü:

– Prokurorluqda idim. Nə olub? Niyə gəlib?

– 5 dəqiqə olar çıxıblar.

– Başa düşmədim. – Elşad Nazimi süzdü.

– Götürüb apardı qızı! Dedi, gəlsin,