, danışarıq!

– Necə yəni apardı?

– Vallah, bir müsibətlə getdi ki, Mələk. – Sona söhbətə qoşuldu. – Nə qədər ağlayıb yalvardı, mümkün olmadı.

– Atası da olsa, buna ixtiyarı yoxdur! Onun yiyəsi mənəm! – Elşad gərildi. – Bu nə deməkdir? Adamdan bir soruşmazlar?

– Oğlum, – Sona Elşadı sakitləşdirməyə çalışdı, – əlbət, var də bir səbəbi.

Elşad daha gerisini dinləyə bilmədi. Hiddətlə darvazaya doğru getməyə başladı. Nazim yüyürüb ona çatdı. Qolundan tutub onu saxladı:

– Hara, alə?

– Dalınca gedirəm! Geri qaytaracam! – Elşad əsəblə geri dartındı.

– Ağıllı ol! – Nazim təmkinlə dilləndi. – Hələ yox! Səbrini bas, bir az sakitləş. Bir-iki gün keçsin, böyüklərini də götürüb, birlikdə gedərsən.

– Hansı böyükləri? – Elşad acı istehza ilə dilləndi. – Söz tapdın danışmağa?

– Alə, ay xətakar, sən oğurlamısanmış ki bu qızı! – Nazim heyrətini boğa bilmədi.

– Mənimki də belə gətirdi. Başqa yolum yox idi.

– Hmm… Mən də fikirləşirəm hərdən, bu uşaqların niyə bir valideynləri gəlib-getmir, maraqlanmır?

Elşad daha bir söz demədi. Alt-üst olmuş bir əhvalla həyətdəki skamyaya çöküb oturdu. İki əliylə başını sıxdı.

Axşam Elşad evə qayıdıb otağa keçəndə özünü tamamilə kimsəsiz hiss elədi.

Hər gəlişində körpə uşaq təki qabağına qaçıb ona sarılan Mələk yox idi. İndi onu boş otaqlar və ürək sıxan bir səssizlik qarşılayırdı.

Mələk yataqdan necə qalxıb getmişdisə yataq o vəziyyətdə də qalmışdı. Dərmanları masanın üstündə qoyduğu kimi dururdu. Bütün bunları gördükcə ürəyi xiffətindən partlamaq dərəcəsinə gəldi. Tənhalıq Elşadı necə sıxdısa, özüylə bacarmadı. Mələyin xalatını götürüb burnuna tutdu, dərin-dərin qoxuladı. Bir anlıq da olsa onu yanında hiss etmək istədi. Bir az da talan oldu. Divana çöküb oturdu. Həsrət ona necə üstün gəldisə əzab içində əliylə üzünü ovuşdurub, əliylə dolmuş gözlərini sıxdı. Çiyinləri titrədi. Xeyli sakitləşə bilmədi.

Handan-hana bir qədər toxtayıb, özünü ələ aldıqdan sonra telefonu götürdü. Qardaşına zəng vurdu.