Tezliklə xəttin o üzündən İlkinin həmişəki mülayim səsi eşidildi:

– Bəli.

– İlkin, mənəm, Elşad.

– Elşad?! – İlkin yerindən dik qalxdı. Tez-tələsik əlavə etdi. – Səsini eşidək, a kişi… Allah sənə kömək olsun, adam belə insafsız olar? Necəsən?

Elşad dağınıq saçlarını daraqlayıb alnına yayaraq onu saran qəm-qüssədən güclə dillənə bildi:

– Yaxşı deyiləm, İlkin. Heç yaxşı deyiləm!

İlkinin ifadəsi dəyişdi. Bir gözü maraqla onu dinləyən ata-anasında, narahat bir səslə:

– Nə olub? – deyə soruşdu.

Elşadın cavab yerinə telefonda fısıltısı duyuldu.

İlkin dayanıb gözlədi. Qaşları düyünləndi. Qardaşına səsləndi:

– Elşad, de görək nə olub də. Salamatlıqdır?

Bunu görən anası ərinə baxa-baxa kinayə ilə dilləndi:

– Hmm… Kürkünə birə düşüb bəyzadənin! Gör necə zəng vurdu? Bu neçə vaxtda heç yada da düşmürdük.

İlkin çevrilib gözucu tərs-tərs anasını süzdü. Evdən çıxdı. Pilləkənləri enməkdə ikən anasının bütün sözlərini eşitmiş olan Elşadın əsəbi səsi duyuldu. Hər şeydən bezib usanmış, yorulmuş halda üsyan etdi:

– Ona de ki, hərdən o dünyasını da fikirləşsin! Heç olmasa bir dəfə Allahı yadına salsın! Mənim həyatımı alt-üst etməkdən yorulmadı?

– Yaxşı, sakit ol. Danış görüm, nə olub? – İlkin bir anlıq durub, sonra şübhəylə soruşdu. – İçkilisən yenə? Dilin söz tutmur.

Elşad gərgin bir səslə tamam başqa söz dedi:

– Mənə şəhərdən çıxmağa icazə yoxdur. Amma bir yolunu tapıb gələcəm rayona.

– Niyə icazə yoxdur? Nə baş verib?

– Sözümü kəsmə! – Elşad səsini göyərtdi. Və dərhal eyni tonda əlavə etdi. – Mən rayona gəlsəm, o zaman o evdəkilər üçün yaxşı heç nə baş verməyəcək, əmin olun! Yorulmuşam artıq! Bəsdir!

– Elşad, nə olub axı?

– Nə olduğunu mən səndən soruşuram! Anan yenə nə hoqqa çıxarıb orda?

– Başa düşmədim.

– Mən ümumiyyətlə bizim ailəni başa düşə bilmirəm! – Elşad hiddətlə səsini qaldırdı. – Nə istəyirlər məndən? Nə veriblər mənə, ala bilmirlər? Niyə rahat buraxmırlar məni?

– Elşad…

– Atası Mələyi əlimdən