n alıb apardı! – Elşad əzab içində qovrula-qovrula dedi.

– Nə danışırsan? – İlkin təəccübləndi. – Niyə? Nə səbəbə?

– Nəyə desən and içim ki, bu işdə ananın barmağı var! Əgər belə olmasa, gəl mənim üzümə tüpür!

İlkin onu sakitləşdirməyə çalışdı:

– Darıxma. Yoluna qoyarıq. Öyrənərəm nə məsələdir.

– Nəyi yoluna qoyacaqsan? Nəyi? – Elşad əsəbi tonda bütün acığını yenə qardaşına tökdü. – Anan məni kişilikdən saldı deyirəm sənə, a kişi! Bilirsən bu nə deməkdir? Adamın açıq-aşkar üzünə söyməkdir! Söydürdü məni anan! Saldı kişilikdən! İstəyinə çatdı! Bilmək istədiyin başqa nəsə var? Çatdı sənə nə demək istədiyim?

– Sən sakit ol, bir dəlilik eləmə. Mən sabah gedib Mələyi götürüb gətirərəm evə!

– Ehtiyac yoxdur!

– Niyə?

– Niyəsini özün yaxşı bilirsən! Heç olmasa bu sualı vermə də mənə! Mənim o evdəkilərə daha etibarım qalmadı!

İlkin məyus bir səslə dedi:

– Qaqa, belə danışma də, səni and verirəm Allaha.

Elşad İlkinin sözünü ağzında qoydu:

– Anan Mənsuməyə de, sakit otursun yerində! Bəsdir hegemonluq elədiyi! Məni vadar eləməsin xoşagəlməz bir addım atım!

İlkin anasına görə narazılıqla başını buladı. Daha deməyə söz tapmadı.

(Ardı var)
Müəllif Firuzə