İki gün keçmişdi, amma Elşad hələ də evə gəlməmişdi.

Növbəti gün döyülən qapı səsinə yataqdan qalxıb güclə addım ata-ata qapıya yaxınlaşdım. Hələ özümə gələ bilməmişdim. Ayağa qalxanda otaq başıma fırlanırdı. Buna görə Sona xala məni tək qoymurdu. Tez-tez gəlib baş çəkirdi.

O, bir az əvvəl getdiyi üçün fikirləşdim ki, gələn Elşaddır.

Qapını açdım. Qarşımda dayanan Elşad deyildi, atam idi.

Bir anlıq sandım ki, xəyal görürəm. Amma bu bir gerçək idi. Gələn atamdı.

Bu qədər həsrətdən sonra məni bu halda görəcəyini ağlına gətirməyən yazıq kişinin gözləri dolmuşdu. Çənəsi əsir, dodaqları titrəyirdi. Saralmış bənizimə, divardan tutub ayaq üstə dayanmağa çalışan halsız vücuduma baxdıqca hönkürməmək üçün özünü zorla saxlamışdı.

Amma mən onun qədər güclü ola bilmədim. Sevinc qarışıq bir heyrətlə əlimi ağzıma tutub hönkürdüm. Özümü atamın üstünə atdım. Bərk-bərk ona sarıldım.

Atam məni bağrına basıb, saçlarımı qoxuladı. Dərin köks ötürdü.

Onu içəri dəvət etdim. Sevincimin həddi-hüdudu yox idi. Atam bura qədər gəlmişdisə, deməli, məni bağışlamışdı. Deməli, hirsi soyumuşdu. Mənimçün bundan böyük sevinc ola bilməzdi.

Allah bir qapını bağlayanda o birini açır, deyiblər. Elşadın başına gələnlər və 3 gün əvvəl aldığım zərbədən sonra bunu mükafat olaraq qəbul etmişdim. İndi ürəyim uçunurdu ki, bircə Elşad evə tez gəlib çıxsın. Atamla barışsınlar.

Atam tutqun baxışlarla otaqları nəzərdən keçirir, bizim həyat şəraitimizlə sükut içində tanış olaraq dinib-danışmırdı. Hələ də ayaq üstə dayandığını görüb, ona oturmağı təklif etdim. Amma o, başının işarəsiylə bu təklifi geri çevirdi.

Çalışırdım ona gümrah görünməyə çalışam, amma atamı aldada bilməzdim. O, rəngimə-ruhuma baxaraq od tutub yana-yana:

– Bu qədər vaxtdan sonra səni bu gün-rüzgarda görəcəyimi bilsəydim… – Sözünün ardını gətirə bilmədi. Qəhərləndi, narazılıqla başını buladı.

Mən cəsarət edib anamı, bacımı xəbər ala bilmirdim atamdan. Söz tapmırdım danışmağa.

O, bir qədər özünə gəldikdən