əllərimi qaza yaxınlaşdırdı.
E: buraaax, heyvaan! Nə edirsəən?
R:əllərində güc yox idi həə?

Əlimi əlindən xilas etmişdim.
Amma əlimi yandırmışdı.
Canımı yandırmaq ona zövq verirdi. Ağlayaraq soyuq suyu açıb, əllərimin acısının getməyinə səy göstərirdim.
Soyuducudan buz çıxarıb əllərimə tutmuşdum.
Bir insan qarışqanı öldürməyə qıymazkən, bəzi insanlar necə, qarşısındaki insana əzab verər ki?
Əslində bu mənim düşüncəmdi.
Əgər insanlar qarışqaya belə qıya bilmirsə o qədər, manyaklar, qatillər, psikopatlar kimdi?

İç çekərək ağlayıb ona baxmadan:
E:sən insansan? Sənin qəlbin var yəni? Varsa da daşdandı.
Sən bir manyaksan ancaq acı verərək xoşbəxt olursan.
Ona qarşı içimdə sadecə böyüməkdə olan bir nifrət vardı.

Artıq mətbəxdən çıxmışdı.
Oturduğum yerdə, ağlayırdım.
Sinirlərim pozulmuşdu daha, göz yaşlarımı belə idare edə bilmirdim.
Əlimdə deyildi, mənə çekdirdikləri heç insanicə deyildi.

Artıq əmin idim, bu insan mənim ölüm səbəbkarım olacaqdı.
Artıq əmin idim ondan qaçışım olmayacaqdı, onun yanında öləcəkdim.
Onda nə mərhəmət vardı, nə insanlıq.
O, sadecə qisasını düşünürdü.
Mən isə onun sadecə qisas oyuncağı idim.
İstədiyində vururdu, istədiyində yerə atırdı.
Amma bir gün, bir gün əgər peşman olarsa, onu heç zaman bağışlamayacam!.

Yenə özümə acıyırdım, mən tək idim, heç kimsəm yox imiş, köməyə ehtiyyacım vardı. Biriləri məni gəlib buradan qurtarmasını istəyirdim. Valideyinlərim yaxşı ki, ölüblər də bu günlərimi görməyiblər.
Anam məni belə görsə dayana bilməzdi.
Atam isə Renadı öldürərdi yəqin.
Dayanmadan gözlərimdən yaşlar süzülürdü.

Bölümün sonu

8-ci bölüm

"Cəsarətin bitdiyi yerdə, əsarət başlar"

Göz yaşlarımı silib, oturduğum yerdən qalxmışdım.
Üzümə su vurub işə başladım, 3- saat yarıma artıq, növbə-növ yeməklər, salatlar, şirniyyatlar bişirib, hazırlamışdım.
Mətbəxi səliqəyə salırdım, Renad mətbəxə gəlmişdi.

R: 3-saatdan çoxdu mətbəxdəsən, nə hazırlamısan?
Bu ne qoxulardı gəlir?

Stolun üstündə