sonunu həsrətlə gözləyirdim…müəlliməmə də “Bütün qiymətlərim “5” olsa, atam mənə velosiped alacaq” demişdim. O da “Baxaq görək” deyib gülümsəmişdi…
Rübün sonu yetişdi…müəlimməm rüblük cədvəlləri paylayanda sanki ürəyim dayanacaqdı…adımı oxuyanda qaçaraq cədvəlimi aldım, sürətlə gözdən keçirdim…bütün qiymətlərim 5 idi…çox sevindim, müəlliməmi qucaqladım…o da “Qaç, atana de, velosipedi qazandın artıq” dedi…
Bayıra necə sürətlə qaçdımsa, ayaqqabımın biri çıxıb yolda qaldı…qaça-qaça evə çatdım…anama cədvəlimi göstərdim:
Atam velosipedi bu gün alacaq?
Anamın gözləri doldu…
Bilmirəm, atandan soruşarıq.Atam saat neçədə gələcək?Bu gün gəlməyəcək…Niyə?
Atam uzun müddətdir xəstə imiş, həmişə bizdən gizlədirmiş…həmin gün vəziyyəti ağırlaşıb, xəstəxanaya aparıblar…qəfildən bütün ümidlərim puç oldu…atamı xəstəxanaya aparıblar deyə yox, velosipedimin axırı nə olacaq deyə…uşaq idim də…
Bir neçə gün sonra atama baş çəkməyə getdik. Əməliyyat eləmişdilər, üzü yorğun görünürdü…məni görən kimi gözləri doldu…yanına yaxınlaşdım…alçaq səslə “Cədvəlini aldın?” dedi. “Aldım, bax” dedim və ona qiymətlərimi göstərdim…gülümsədi, bir az gözlərini yumub dincəldi, sonra yenə açdı. “Mən də sənə velosiped alacağam” dedi…
Atamdan eşitdiyim son söz bu oldu…
O gündən sonra mənim velosipedim olmadı…
Uşaqlarımın velosipedi oldu, amma mənim hələ də yoxdur…
Bəzən uşaqlarımın velosipedlərinə toxunur, təbəssümlə zəngini çalıram…bilmirəm atama verdiyim vədə xilaf çıxıram ya yox, amma onların velosipedinin arxasınca qaçıram…heç kim görməsin deyə yaş kipriklərimi silərək…
Ata-analara “Uşaqlarınıza verdiyiniz sözü vaxtında yerinə yetirin” deyəndə, bəzən onlardan “Amma.. axı.. gərək.. onlar bizim istədiklərimizi yerinə yetirsinlər” cavabını eşidirəm və beynimdə həmişə bu xatirə canlanır…
Nə cədvəldəki qiymətləri, nə də özünü ağıllı aparmasını şərt qoymayın…uşağınıza verdiyiniz sözləri vaxtında yerinə yetirin…çünki bəzən buna həqiqətən şansınız olmur…olsa da, uşaqlıq illərindəkinin yerini