Parisdə bir gecəyarı
yağan qarın sədasında
durub yolun kənarında
işıq saçır yaşlı fənər.
Dalanları döngə sanır,
kölgəsini özgə sanır,
özgəsini kölgə sanır.
İndi gələr,
sonra gələr.

Gündüzləri daş atılsa
sınır qəlbi,
düşür yerə.
Gecə kimsə dəyməz ona,
gecə yada düşür deyə.

O, danışır ulduzlara
bu şəhərin səhərindən,
bu səhərin qəhərindən,
bu qəhərin təhərindən.

O olmasa küçələrdə
yolun sonu sonsuz olur.
Gecə evsiz insanlara
o, yerdəki ulduz olur.

Skamyanın üzərində
üstüaçıq yatan biri
üstünə qar yağsa belə
onun altında isinir.
Bütün evsiz insanları
fənər alır öz yanına,
gecə dinləyir onları,
səhər yaddaşı silinir.

Yol itirən insanlara
cığır açır yaşlı fənər.
Parisdə bir gecəyarı
işıq saçır yaşlı fənər.