"İnsanlar; bağışlandıqları zaman arsızlaşan uşaqlara bənzəyirlər, buna görə də onlara yumuşaq və mehriban davranmırlar

Bir dostumuzun borc tələbini rədd etməklə o insanı itirmirik, ancaq istədiyi bir şeyi ona verərək onu çox asanlıqla itirə bilərik. Eynilə, bir dostumuzla qürurlu və bir qədər səhlənkar davranaraq onu itirmirik, amma ona qarşı çox səmimi və nəzakətli olsaq, onu itirəcəyik. Çünki bu davranışımız onu təkəbbürlü və dözülməz hala gətirəcəkdir. Bu da bir ayrılmağa yol açacaqdır. insanlar; özəlliklə onlara möhtac olduğumuz düşüncəsini heç vaxt silə bilməzlər; təkəbbür və özünü bəyənmə, bu düşüncənin ayrılmaz yoldaşlarıdır.

Bəzi insanlarda bu anlayış, müəyyən dərəcədə onlara etibar edildikdə ya da onlarla qeyri-rəsmi bir şəkildə danışdıqda ortaya çıxar. Həmin an, onların nazını çəkmək məcburiyyətində olduğumuzu düşünərlər və xeyirxahlıq sərhədlərini genişləndirməyə çalışırlar. Beləliklə, etibarlı və güvənilir bir münasibət üçün az sayda insanlarla əlaqə qurmaq əlverişlidir və daha aşağı xarakterli insanlarla ortaq bir iş qurmaqdan qaçınmaq lazımdır. Birisi, özünün mənim üçün, mənim ona olduğumdan daha lazımlı olduğu düşüncəsinə fikiləşirsə; adətən onun bir şeyini oğurlamışam kimi davranır. İntiqam almağa və o şeyə yenidən qayıtmağa çalışacaqdır.

Münasibətdəki üstünlük yalnız digərinin hər hansı bir formada və ya növdə ehtiyac duyulmaması və ortaya qoyulmasıdır. Buna görə də, kişi və qadın hər kəsin ondan bəzən necə gözəl şəkildə imtina edə biləcəyimizi hiss etdirmək faydalı və məsləhətlidir. Dostluğu gücləndirir; əslində insanların çoxunda zaman-zaman biraz nifrət hissi keçirtmək zərər vermir: beləliklə də dostluğumuza daha çox dəyər verirlər. Gözəl bir İtalyan atalar sözündə "Kim hörmət etməzsə, hörmətlidir" deyilir.

O biri yandan, birisi bizim üçün həqiqətən çox dəyərlidirsə, bunu ondan sanki bir günahmış kimi gizlətməliyik. Bu əlbəttə sevindirici deyildir amma doğrudur. Buraxın insanları, heyvanlar belə böyük dostluqlara qatlana bilməzlər."