Qədim zamanlarda ətrafın
kralının qızı ilə bir balıqçı bir-
birlərinə aşiq olmuş. Ancaq, kral
qızı balıqçıyla evlənə
bilməz. ..Hal belə olunca, qız ilə
cavan gizli gizli görüşürlər təbii
ki ..Kral ata bunu zaman
içərisində öyrənir və bir gecə
izlətdirir qızını... Deyirlər ki,
balıqçı dənizdən gəlir, qız
qumluqda onu gözləyir, olduğu
yeri işıqla işarə edir cavana. ..Və
kral qızı ilə cavan, gün ağarana
qədər sevgilərini bildirirlər bir-
birlərinə... Kral bir gecə
əsgərlərinə qızını tutmalarını və
qumluqda işıqla balıqçıya işarə
göndərmələrini buyurur. Cavan
işığı görüncə atlayır qayığına və
avar çəkir bir qoşun əsgərin
üzərinə doğru. ..Qız əsgərlərin
əlindən xilas olur və qaçmağa
başlayır sevdiyini qurtara
bilmək üçün amma dənizin o
biri ucuna çatması qeyri-
mümkün. ..Ama sevda bu;
qanun filan dinləməz, atır
özünü sulara... Elə o anda bir
möcüzə reallaşır! Qızın adim
atdığı hər yer qumluğa
çevrilərkən arxasından qaçan
əsgərlər basdıqca dənizə
basdırılır o qədər ağırlıqla. ..Qız
qayığa qədər qaça bilir. ..Ancaq
bir oxçu tam o anda cavanı
hədəfləyib salır
oxunu. ..Heyhat! Qız ilə cavan
bir-birlərinə sarılmışlar və ox
gəlib qızla dəyir. ..Deyirler ki; o
qumlar, qızın qanı dəniz onun
tərəfindən qırmızıya
boyanmış. ..Balıqçı isə
götürdüyü kimi gedir qızı,
sonrasını nə görən var nə
duyan!...