Məhəmmədhüseyn Şəhriyarın həyatında ən böyük təsir buraxan Sürəyya adında bir qız olmuşdur. Şəhriyar ona “Pəri” adı vermişdi. Çox gözəl və kültürlü qız imiş. Bir-birlərini hədsiz dərəcədə sevər və gələcək ailələri haqqında planlar qurardılar. Lakin Pərini Şahın sarayında çalışan bir dövlət adamı pul gücünə alır. Bunun üzərinə Şəhriyar onunla Tehranın “Behcət abad” məhəlləsində son görüş istəyir. Qızın getməsini əngəlləyirlər. Şəhriyar sabaha qədər orada gözləyir. O günə qədər fars ədəbiyyat tarixində ad çıxaran Şəhriyar sabaha qədər çəkdiyi acını türk dilində bu şəkildə bəyan edər:

Ulduz sayaraq gözləmişəm hər gecə yarı,
Gec gəlmədədir yar yenə, olmuş gecə yarı
Gözlər asılı, yox nə qaraltı, nə də bir səs,
Batmış qulağım gör nə döşürməkdədi darı
Yatmış hamı, bir Allah oyaqdır, dəxi bir mən,
Bağrım yarılar, sübhüm, açılma, səni tarı,
Qorxum budu, yar gəlməyə birdən yarıla sübh,
Bağrım yarılar, sübhüm, açıla tarı!