uşaqlarına “Ey , sen ne soy qaqauzsun, açan bilmerin bizimce lafetmee?” deyə soruşaraq, onların öz dillərinə bağlı qılmasaına çalışırlar. Onların dillərində Slavyan – Latın mənşəli yadlaşmalar meydana gəlməməsinin əhəmiyyətli bir səbəbi isə, məşhur qaqauz professoru Ay Baba Mixail Çakırın, İncili türkcəyə çevirməsi və beləcə tapınma ( ibadət ) dilinin Türkcə edilməsidir. Qaqauz türklərinin adları, ümumiyyətlə dini adlar olduğu üçün türkcə deyil. (Mariya, Dimitri, İvan, Saveliy…) Lakin soyadlarının az qala hamısı türk mənşəlidir. (Sarı, Quru, Demirci, Kazancı, Taşoğlu…) Ayrıca yer adları da həmişə türk mənşəlidir.

Qaqauzyada olduqca zəngin bir mədəniyyət var. Oradakı həyat, nə tamamilə türk həyatına bənzəyir, nə də xristian həyatına… Dəyərlərinə möhkəm bağlı olan Göy Oğuzlar, fərqli və xüsusi bir həyat tərzini seçmişlər. Qaqauzlar, doğumdan sonra körpələri kilsəyə aparırlar. Rahib, uşağı üç dəfə oxunmuş suya batırıb çıxardıqdan sonra dualar oxuyur və uşaq kilsənin içərisində gəzdirilir . Bir neçə əməliyyatdan sonra körpə anasına verilir. Ölümdə də fərqli adətləri var; ölü, üç gün evdən çıxarılmır, bütün sevdikləriylə vidalaşması üçün ona fürsət verilir. Üç gün ərzində sevdikləriylə vidalaşandan sonra, bütün əşyalarıyla (yorğan , döşək…) birlikdə bağçaya çıxardılır, orada Şamanlıq xüsusiyyəti daşıyan bir iki mərasim icra olunur. Daha sonra, əgər varsa, o evin heyvanlarından kəsilir, gələnlərə çörək və şirniyyat verilir. Sonra cənazədə olanlar ağır – ağır məzarlığa gedir, ölünü torpağa verirlər . Bu dini ənənələrdən ayrı olaraq, türk kimlikləriylə əlaqədar da çox əhəmiyyətli proqramları var. Bildiyimiz kimi “qurd”, türklərin ən qədim simvoludur və türklər, qurda çox böyük önəm verirlər. Qaqauzlar da qurdlara çox dəyər verirlər, onun şəklini bayraqlarına həkk etmişlər və onun adına bayramlar keçirirlər. Qurda “canavar” deyən qaqauzlar, hər il 10 – 17 dekabr tarixləri arasında “Canavar yortusu ” (Kurt Bayramı) təşkil edib, şənlənirlər. Bu bayramlarda çadırlar qurub