İllərdir ki, təhsilin müşahidə edirəm gəldiyim əsas nəticələrdən biri budur ki, bir ölkənin inkişafı üçün insanların hədəfləri, xəyalları böyük və cəmiyyətə faydalı olmalıdır. Böyük xəyallar qurmaq üçün cəsur olmalıdırlar. Köhnə kəndə təzə adətlər gətirsinlər. Bu cəsarəti almaq üçün gələcəklə bağlı ümidləri olmalıdır. Bu ümidləri artıracaq mühit və insanlar olmalıdır, ailədə, məktəbdə və cəmiyyətdə.

Amma tək xəyalla, hədəflə və ümidlə olmaz. Bunları reallaşdıracaq resurslar olmalıdır, həm maddi, həm də mənəvi. O hədəflərə çatmaq üçün yaradıcı insanlara yatırım edən, onlara sərbəstlik verən, sıxmayan mühit olmalıdır. Onların xoşa gələn və gəlməyən təkliflərinə, fikirlərinə yer verən, müzakirə edən vasitələr olmalıdır. Onları dinləyəcək, qol-qanadlarını qırmadan yol göstərəcək adamlar olmalıdır.

Bu ailədən və orta məktəbdən başlamalıdır. Təhsildən iqtisadiyyata, özəl sektora və dövlət sektoruna qədər davam etməlidir. Bütün ölkələrdə böyük ideyalar ona görə ölür ki, o hansısa müəllimin, valideynin, məmurun ya da rəhbərin xoşuna gəlmir, ya da marağına toxunur. İnsanı dəyişəcək xəyallara ailəsi, müəllimi, kəndi-məhəlləsi mane olursa, ölkəni dəyişəcək xəyallara çox vaxt dövlət sektoru və onun bürokratiyası, vəzifə tutan məmurları və onların dünyası mane olur.

Halbuki bunlar hamısı o ideyaları, xəyalları aparan, reallaşdıran qüvvə olmalıdır. Başqa cür beyin köçünün qarşısını almaq olmur..