Heç anlaya bilmədim ifadə "özünü sev" iddiasıdır. Bunu deyənlər nə edir, özünü qucaqlayıb güzgüdə öz yanağından mı öpür? "Nə yaxşı ki varam" düşünür? Özünü sevmək müstəsna təkəbbürün və əzilmişlik hissindən qurtulmaq istəyinin bir təzahürüdür.
Hər bir məxluq instinktiv olaraq zatən öz qayğısına qalır. İndi fərz edin ki mən özümü sevib düşünürəm : mən yekəm, ən gözələm, ən ağıllıyam, kainat mənim ətrafında dönür, karizmamdan yer-göy titrəyir... Nə qədər gülməli olar deyilmi? əgər özünü sevən insan təkəbbür xəstəliyinə tutulmayıbsa, o zaman özünü sevmək tələbi əzilmişlik, aşağılıq hissindən xilas olmağın dərmanı kimi təklif olunur. Bəs insan özünə necə yanaşmalı?
Hər bir insanda qədərində özünə hörmət, özünü tənqid, başqasına hörmət və empatiya hissi olmalıdır.
Öz səhvlərini görməyən insan heç vaxt özünü düzəldə bilməz, kamil insan ola bilməz; çünki zatən özünü kamil sayır, halbuki öldükdən 3 gün sonra leş qoxusu verəcəkdir; bu dünyada faydası toxunduğu insan sayısı da heç 5 nəfər deyil.
Heç bir tarixi şəxsiyyət, özünü sevən təkəbbürlü zorba olmayıb; onlar özünü fəda etməyi bacaran, və özlərindən daha çox vətənini, insanları, elmi, sənəti sevən insanlar olub.
"Özünü sevməklə" "özünə hörmət tələb etmə" fərqli şeylərdi və bir-birisi ilə bəlkə əlaqəsi də yoxdur. İnsan arasında etiket və mədəniyyət qaydaları var; onlara riayyət etməyənlər bunun o və ya bu formada cəzasını alır çünkiiiii - ictimai davranma qaydalarına zidd hərəkət edirlər, sırf sizə hörmətsizlik etdiklərinə görə deyil. Əksini düşünmək ruh xəstəliyidir! Şəxsimizə qarşı bizim gözləməli olduğumuz hörmət standartı, öz ağımızla müəyyən etdiyimiz standart deyil, həmin cəmiyyətdə (kənd, şəhər, dağ, qəbilə, dini icma vs) olan məqbul davranış qaydalarıdır.