nəticəsində təxmini məlum olub ki, düşərgənin fəaliyyət göstərdiyi illərdə “Ölüm dərəsi”ndən yalnız üç nəfər sağ çıxa bilib. Bəlkə də düşərgədən başqa sağ çıxanlar da olub. Amma bu haqda dəqiq məlumat əldə etmək mümkün olmayıb.

“Ölüm dərəsi”ndə saxlanılan və düşərgədəki bütün baş verən dəhşətlərin canlı şahidlərindən biri Aleksandr Çernov sonralar Serpantinka haqqında mətbuata öz fikirlərini belə açıqlayıb:

“Dünya bu düşərgədən xəbərsiz idi. Serpantinkada nə sovet, nə insanlıq, nə də dini qanunlar işləmirdi. Bu düşərgəni idarə edənlərin öz qanunları var idi. Serpantinka təkcə güllələnmə düşərgəsi deyildi. Bu düşərgədə həmçinin uzun müddətə sürgünə göndərilənlər də saxlanılırdı. Amma düşərgənin cəlladları üçün bunun fərqi yox idi. Kimi nə vaxt istəyirdilər, o vaxt da güllələyirdilər. Güllələnmə prosesi yalnız gecələr həyata keçirilirdi. Gecə saat 12-dən sonra barakın qapısını açırdılar, beş nəfər çıxarıb aparırdılar. Proses zamanı ərazidəki iki traktorun mühərriki işə salınırdı ki, ətraf qəsəbə və kəndlərdə atəş səsləri eşidilməsin. Beləliklə, səhər açılana qədər barakdan məhbusları beş-beş çıxararaq güllələyirdilər. Meyitlər ətrafdakı axar çaya atılırdı, və ya məhbusların özləri qazdığı xəndəklərə doldurulurdu. Ümumiyyətlə, Serpantinkadan danışarkən heç bir insanlıqdan söz açmaq mümkün deyil. Bəlkə də meşələrdə yaşayan vəhşi bir heyvanı həmin düşərgədə saxlasaydılar, bir ay dözməzdi...”

Arxiv sənədlərində və şahidlərin ifadələrində düşərgənin rəisi Stepan Qaraninin adı xüsusilə diqqət çəkib. Aleksandr Çernov bildirib ki, Stepan Qaraninə bütün dövrlərin ən amansız cəlladı adını vermək olar:

“Qaranin insan cildində görünən vəhşi bir yırtıcı idi. Onun ərazidə, yaxud da baraklarda görünməsi bir neçə dəqiqə ərzində bir neçə nəfərin güllələnməsi demək idi. Ən adi şeylərə görə o, tapançasının tətiyini çəkməyə tənbəllik etməzdi. O, gün ərzində ən azı 10-15 ölüm hökmünü özü icra edirdi. Güllələnməni icra edən digər əməkdaşlar bir-iki atəşlə “məsələni” həll