Dünyada hibrid, assimetrik “müharibələrin” qızışdığı dövrdə dövlətlər təsir vasitəsi və “silah” kimi sanksiyalardan daha geniş istifadə etməyə başlayıblar. ABŞ və Avropa Birliyi bu “silahdan” daha geniş istifadə edir, amma əldə edilən nəticələr saksiya siyasətinin effektliyini sual altına qoyur. Sanksiyalar müxtəlif səsbəblərdən elan edilir, əsasən də, ilk baxışdan cəlbedici görünən haqq və hüquqlar çətiri altında iqtisadi-siyasi maraqlar təmin edilməyə çalışılır.
Dünyada ən çox sanksiya tədbiq edilən iki ölkə var (Şimali Koreyanı çıxsaq, o klassik anlamda ölkə deyil, tarixi hadisələrin və böyük güclərin savaşının nəticəsində yaranan anlaşılmazlıqdır) – Rusiya və İran. Bəxtimiz elə “gətirib” ki, hər iki ölkə bizim ən böyük qonşularımızdır, hər iki ölkə hələ də Azərbaycanın müstəqilliyini və Dövlət olmasını həzm edə bilməyən dövlətlərdir. Kollektiv Qərbin hər iki ölkəyə qarşı sanksiya siyasəti, açığı, fiaskoya uğrayıb, effekt vermir, tam tərsi, hər iki ölkənin daxilində anti-Qərb “koalisiyasının” yaranmasına səbəb olur, nəticə etibarı ilə də hər iki ölkədə əsən “anti-Qərb” küləyi, istər-istəməz, Azərbaycana da təsir edir.
Kollektiv Qərbin Rusiya ilə münasibətlərinin əla, sonra isə yaxşı olduğu 90-cı illərdə Rusiyada olan liberal abu-hava Azərbaycana da müsbət təsir edirdi. Yəni, Qərblə Rusiyanın daha sıx əməkdaşlıq etməsi, daha yaxın olması Şimal qonşumuzun davranışlarına da müsbət təsir edirdi. Başqa sözlə desək, sanksiya qoymaqdansa daha sıx əməkdaşlıq etmək Rusiyanın müsbət anlamda dəyişməsinə xidmət etmiş olardı. Bu anlamda qırılma nöqtəsi 2007-ci ildə Münxendə baş tutan Təhlükəsizlik Konfransı oldu. Putin son 7 illik hakimiyyəti dövründə Qərblə bütün yaxınlaşma cəhdlərinin boşa çıxdığını elan edib əməkdaşlıqdan konfrantasiyaya keçidin baş verəcəyini söylədi. Səbəb kimi də NATO-nun Şərqə genişlənməsini, Rusiyanı hər addımda alçatmaq istədiklərini söyədi. Putinin haqlı olub-olmadığı başqa mövzudur, amma Qərbin ən böyük səhvi o oldu ki, vaxtından çox-çox əvvəl