Rusiyanı “dəfn” edib, bütün addımlarını Kremli yox sayaraq atmağa başladılar. Nəticədə Kreml daha da aqressivləşdi, əvvəl Gürcüstanda, sonra isə Ukraynada açıq hərbi müdaxilələrlə özünün “arxa baxçası” saydığı keçmiş SSRİ respublikalarında at oynatmağa başladı. Qərb isə kənardan gözünü döyməklə yetindi, bəyanatlar səsləndirdi, nə Gürcüstana, nə də Ukraynaya ərazi bütövlüyünün bərpası ilə bağlı əməli kömək edə bilmədi – yəni, Rusiya ilə birbaşa hərbi toqquşmadan çəkindi, elə də olmalı idi: Nüvə silahı olan Ayı ilə başqa necə davrana bilərdilər ki?! Yaxşı, əgər Kreml ilə birbaşa hərbi toqquşmanın mümkünsüzlüyünü öncədən görürdülərsə, o zaman Rusiyanı uzaqlaşdırmaqdansa daha yaxına çəkib, daha sıx əməkdaşlıq edib, dost qucağında sıxmaq daha doğru olmazdımı?! Qərbin Beyin Mərkəzləri ciddi səhv etdilər – onlar kitabla, elmi tezislərlə məsələyə yanaşdılar, amma rus cəmiyyətinin kodlarını çözə bilmədilər. Sanksiyalar Rusiyanı həm iqtisadi, həm də siyasi anlamda zəiflətmədi - əksinə, cəmiyyətin Putin rejimi ətrafında daha sıx birləşməsinə, liberal çevrənin daha da marginalaşmasına, Qərbyönümlü baxışların xəyanətə bərabər sayılmasına səbəb oldu. Rusiya aqrar sektorunu, müdafiə sənayesini, hətta elmi tutumlu İT və səhiyyə sahəsini də inkişaf etdirməyi bacardı. Deməli sanksiyalar yolu səhv idi, münasibətləri dalana dirədi və Kremlin ətraf ölkələrdə daha cəsarətli və aqressiv olmasına yol açdı.

Eyni məsələ İrana da aiddir – İran böyük tarixi olan dövlətdir, əhalisinin 67%-i 40 yaşına qədər olan gənclərdən ibarət toplumdur. 1979-cu ildə elə Qərbin özünün iştirakı ilə (Fransa – Britaniya qarşıdurmasında rəsmi Parisin rəsmi Londonun acığına tutduğu mövqeyə görə) İslam İnqilabı qalib gəldi, İranda dünyəvi rejim dəyişdi. Əməkdaşlıq əvəzinə sanksiyalar yolu tutan Qərb, 42 ildir İranı zəiflədə bilmədi, hərbi müdaxiləyə də çox yaxşı ki, getmədi, çünki İran nə İraq, nə Suriya deyil, bütün bölgə qan çanağına dönərdi, nəticədə çox böyük proqressiv potensialı olan İran cəmiyyəti