"Kənddə yaşayan yaşlı bir rəssam var idi. Son dərəcə gözəl tablolar çəkib satardı. Bir gün bir nəfər gəlib dedi:
-Sənin vəziyyətin yaxşıdır. Niyə ehtiyac sahibi insanlara əl tutmursan? Bax o çörəkçi bəzən ehtiyac sahibilərinə pulsuz çörək verir. Qəssab da əlindən gəldiyi qədər ət verər, yardımını əsirgəməz.

Rəssam bu sözlərin üzərinə heç bir söz söyləmədən təbəssüm edərək susdu.
Bir gün o xəstələnər və kimsə ona baş çəkmədən sonunda vəfat edər. Aradan bir neçə gün keçdi. Artıq nə çörəkçi, nə də qəssab ət verməyə davam etdi.

"Nə üçün kasıbların haqlarını kəsdiniz?" deyə çörəkçiyə, qəssaba soruşduqları zaman dedilər ki, "hər ay başında həmin o rəssam bizə pul verib kasıblara ət və çörək çatdırmağımızı istəyərdi. O bu dünyadan köçüncə artıq vəziyyət dəyişdi" (alıntı)

Xülasə,

Ədəb, insanın içindəki qaranlıqları nura çevirən bir yədi-beyza (parlaq bir əl)
Zülmətli duyğuları udan əsayi-Musadır.