“Mənimlə müsahibə etmək istəyirsən?” deyə soruşdu Həyat. “Vaxtın varmı?” Deyə soruşdum. Gülümsədi. “Mənim zamanım Sonsuzduz” dedi Həyat. “Nə suallar var ürəyində?” “İnsanlarla əlaqədar ən çox nəyə təəccüblənirsən?” deyə soruşdum. Həyat cavab verdi … “Uşaqlıqdan sıxılıb böyümək üçün tələsirlər, sonra yenə uşaq olmağın həsrətini çəkirlər. Pul qazanmaq üçün sağlamlıqlarını itirirlər, sonra sağlamlıqlarını qazanmaq üçün pullarını itirirlər. Gələcəklə əlaqədar maraqlanmaqdan indini unudurlar. Sonra da nə indini nə gələcəyi yaşaya bilirlər. Təcrübə yaxşı bir müəllimdir deyirlər amma təcrübənin bədəlini ödəmək istəmirlər. Həyatlarını qazanmaq üçün təhsil alırlar amma həyat ustası olmağı bilmirlər. Ona görə də, heç ölməyəcəkmiş kimi yaşayırlar, heç yaşamamış kimi ölürlər. ” Həyat əlimi tutdu. Bir müddət səssiz qaldıq. Dərin bir nəfəs aldım. Ona, insanların nələri öyrənməklərini istədiyini soruşdum. Həyat cavabladı. “Heç kimi səni sevməyə məcbur edə bilməyəcəyini, edə biləcəyin tək şeyin səni sevmələrinə icazə verməyini istərdim. Bağışlamanın bağışlayaraq öyrənilə biləcəyini bilməyini istəyərdim. Başqalarıyla özlərini müqayisə edərək özlərini öyrənmələrini istəyərdim. İki insanın eyni şeyə baxıb fərqli şeyləri görə biləcəyini öyrənmələrini istəyərdim. ” “Zəngin insanın ən çox şeyə sahib olan deyil, ən az şeyə ehtiyac duyan insan olduğunu öyrənmələrini istərdim. Bir mehriban ürəyi dərindən yaralamanın bir anda olduğunu; amma yaxşılaşdırmanın çox uzun sürdüyünü öyrənmələrini istərdim. Səni sevən insanların duyğularını necə ifadə edə biləcəklərini bilmədikləri üçün səni sevmədiklərini sanmaq yerinə onların sevgisini hiss etməyi öyrənməni istəyərdim. ” Həyat dərin bir nəfəs verdi. Həyatın nəfəsi sözlərə çevrildi. “Söylədiklərimi ürəyinə qeyd et” dedi. Söylədiyi cümləni ürəyimə qeyd etdim. “Başqalarını bağışlamaq yetərli deyil, özünü də bağışlamağı öyrən”. Ürəyim quş kimi yüngülləşmişdi. “Son bir sual daha, verirəm” dedim. “Məndən nə istəyirsən?” Bütün otağı ağ bir işıq