qalır.

Neft pullarının axdığı paytaxt Bakı Xəzər dənizi hövzəsində Dubay olmağa çalışır. Azərbaycandakı kənd həyatı isə əsrlər əvvəl necə idisə, bu gün də o cürdür: evlərdə çörək bişirilir, sahələrdə qoyun otarılır, çay süfrəsi ənənəsi də öz yerində.
Buraları piyada dolaşır, kənd həyatını necə yaşaya biləcəyimi düşünürəm.

Şəki. Azərbaycanın Qafqaz dağlarının ətəyində yerləşən daha bir dayonu. Bakıdan qərbdə yerləşən bu şəhərə avtomobillə 5 saata çatmaq olar. Paytaxt Bakının hüdudlarından çıxsıqdan sonra səhralıq ərazi tədricən itir. Meşələrlə əhatə olunmuş təpələr, üzüm bağları gəlir. Yol kənarındakı tarlalarda yerli oğlanlar işləyir. Əlbəttə ki, əgər nə vaxtsa Provansda samovarlar satılsaydı və onun yollarında Sovet dövründən qalmış yük maşınları keçsəydi, bu ərazilər artıq yoxa çıxmış Provansı xatırladardı.
Azərbaycan Rusiyanın “ayı ağuşu”ndan 1991-ci ildə yaxa qurtarıb.

Şəkinin tarixi mərkəzi qədim İpək Yolu ilə bağlı maddi irsinə görə 2019-cu ilin iyulunda UNESCO-nun Ümumdünya İrsi siyahısına daxil edilib.
Qədim karvansaranın bağında, tağların altında oturmuşam. Bir zamanlar tacirlər burada metal, keramika və ipək məmulatları satırlarmış. Daha sonra Şəki xan sarayına daxil oluram. Otaqlar İran xalçaları ilə bəzədilib. Bu xalçalar Yaxın Şərq, Hindistan və Çin ilə geometrik islam və mənzərəli Qərb ənənələrinin dekorativ qarışığıdır.

Mədəniyyətlərin toqquşması bazarın yaxınlığında yerləşən kafedə də davam edir. Kafenin sahibi üzümə gülümsəyir və bu zaman onun qızıl dişləri parlayır. O, mənə yeməklərinin adlarını sadalayır: Mərkəzi Asiya mətbəxinə aid olan quzu ətindən yemək, rus borşu, Şərqin pelmenisi hesab edilən düşbərə və onların yanında stəkanda verilən ayran. Yerli şirniyyata gəlincə isə... qozdan hazırlanmış şirin Osmanlı paxlavası təklif olunur. Bəli, görünür Şəkidə diş həkimləri çoxdur...

Atmosferi dəyişmək üçün Kiş kəndinə yollanıram. Təxminən 3 mil məsafəni piyada gedirəm. Şəki şəhəri tədricən arxada qalır. Onu meşələr əvəz edir.