Kolbasa yeməyi çox sevən oğlumla zarafat etmək istədim.
“Bugün kitabdan 3 səhifə oxumusan deyə ancaq 3 dilim kolbasa yeyə bilərsən.”
Üzü turşudu və mənə baxıb dedi:
“Sən niyə evdə nazirlik edirsən? Mən istədiyim qədər yemək istəyirəm.”
Gülə-gülə dedim ki, “bugündən evdə nazir sənsən. Anan da, mən də işləmirik. Sən bizə və bacına baxacaqsan. Gedib işləməyə başla. Axşam evə gələndə nə qədər istəsən o qədər kolbasa yeyərsən.”
Susdu. Fikirləşdi. Son həmləsini etdi.
“Mən evin naziri olmaq istəmirəm!”
Soruşdum ki, “bəs nə istəyirsən?”
Üzündə sadəcə ona xas olan ciddiyətlə cavab verdi:
Mən bu kolbasa qabının naziri olmaq istəyirəm.
Hamımız güldük. İstədiyi qədər yedi. Evdən üzümdə təbəssümlə çıxdım. Hələ də üzümdən getmir. Uşaqlar kimi saf və hazırcavab olmaq üçün darıxmışam. Bəlkə də vaxtıyla naziri olmaq istədiyim “kolbasa qabları” yadıma düşüb.