i günahlandırmağa başlayacaqlar. Deyəcəklər ki, insanlar simicləşib, pul xərcləmək istəmir, banklar artıq kredit vermirlər, insanların bir-birlərinə güvəni itib və s. Qısası, pozitiv ola bilməyəcəklər. Bir qismi başlarını götürüb qaçıb getməyə çalışacaq. Amma, bu da çətin olacaq. Yavaş-yavaş görəcəklər ki, sən demə məsələ pozitiv olmaqda deyilmiş. Artıq onların təlqin etdiyi yaşam tərzi laxlamağa başlayacaq. Anlayacaqlar ki, qadının evdə oturub xörək bişirməməsi üçün onun işləməsi lazımdır. Səhər 8-dən axşam 11-ə qədər xarici şirkətin Bakı ətrafında qurduğu parça fabrikində ayda 200 manata işləyəndə artıq nə milli mentalitetimizin qaydalarına uyğun olaraq evdə xörək bişirməyə vaxt olacaq, nə də anti-mentalitetin qaydalarına uyğun olaraq neftin pullarını kafelərdə kofe içməyə xərcləməyə.

Xidmət sektoru istehsalat üzərində qurulur. İstənilən xidmət sektorunun kökündə istehsal dayanır. Əgər biz bugün Azərbaycanda az-çox inkişaf etmiş xidmət sektoruna sahibiksə, bunun əsasında neft istehsalı və onun gətirdiyi pullar hesabına xaricdən aldığımız tikinti materialları, ərzaq, bəzək əşyaları dayanır. Amma sağ qalmaq üçün çörək pulu qazanmaq zərurətə çevriləndə bizim xırda burjuaziya fotoqraf, fotomodel, interyer dizayner, marketinq menecer və digər qulağa xoş səslənən peşələrin yiyəsi olmağın bir işə yaramadığını, bu ixtisaslara yiyələnmək üçün bir ölkənin inkişaf etmiş istehsalat sistemi və onun əsasında qurulmuş kapitalist münasibətlərə sahib olmalı olduğunu görəcək. Amma, artıq gec olacaq. Əlbəttə, əvvəlki həyat tərzini əməyin istismarı yaxud hansısa başqa səbəbdən davam etdirməyə müvəffəq olaraq pozitivlikdən danışan insanlar yenə də olacaq. Amma onların sayı öz nağılları ilə insanların zəhləsini tökməyəcək qədər az olacaq. Gündə 14 saat işləyən insanlar bu nağılları qulaq ardına vurub yatmaq haqqında düşünəcəklər. O zaman bizim xarici təhsilli akademik-neytral “reformist-ekspertlərin” Cənubi Koreya, Sinqapur arzularının nə qədər xülya olduğunu, sənayeləşmənin nə