Orta və xırda burjuaziyanın (sahibkar da demək olar) biznesi çiçəkləndikcə, yəni iqtisadiyyatda artım dövrü olduğu müddətcə, onlar birmənalı olaraq “inkişaf”ın yanında olacaqlar. Belə insanların sizin yanınızda “əslində mən də bəyənmirəm, amma neynək, dövran belə gətirib, başmızı aşağı salıb pulumuzu qazanırıq” deməsi, onların heç də konformist yaxud karyeraçı olmağı demək deyil. Bu da var. Amma, bu tendensiyalar dialektik münasibətlərin nəticəsidir. İstehsal münasibətləri dialektik olaraq istehsal vasitələri üzərində mülkiyyət sistemi əsasında formalaşır. Xırda sahibkar istehsal etmir, o əksər hallarda, paylayır. İstehsal isə adətən böyük ölçüdə baş verir, çünki böyük ölçüdə istehsalın artımı kiçik ölçüdə istehsalların cəminin artımından daha çox olur. Üstəlik, monopoliyalaşma kapitaizmdə normal tendensiyadır, amma bunun mövzuya birbaşa aidiyyatı yoxdur. Xırda “sahibkar” dükan açır, gözəllik salonu açır, atası vəzifədə işləyir, yaxud başqa formalı ticarətlə və ya xidmətlə məşğuldur. Onun gəliri artdıqca ona elə gəlir ki, bu birbaşa onun alıb satmasının, hər gün səhər 8-dən axşam 10-a kimi işləməyinin nəticəsidir. O baxır geriyə, görür ki, Sovet vaxtı onun belə işləmək imkanı olmurdu. Sonra baxır indiyə, görür ki, “işləyirsənsə, qazanırsan”. Deyir: “Allah canlarını sağ eləsin, şərait yaradıblar işləyib alın tərimizlə pulumuzu qazanırıq. Düzdür, arada gəlib incidib eləyirlər, amma günün sonunda evimə qazanc gətirirəm”.

Sonra bu “çalışqan” xırda burjuaziya nümayəndəsinin uşaqları böyüyür. Onlar çalışqan (məsələn, ziyalı) valideynlərinin dəstəyilə yoxsullardan daha yaxşı məktəbə gedir, ingilis dilini öyrənirlər. Ali məktəbə daxil olur, oranı “qurtarır” sonra da bir xırda burjuaziya işi tapıb xırda burjuaziya maaşı alırlar. Onlar atalarının və özlərinin qazandıqları izafi xırda burjuaziya dəyəri ilə özlərinə müxtəlif paltarlar alır, şəhərin mərkəzindəki kafelərdə kofe içir, ildə bir dəfə Avropaya gedir və elə bilirlər ki, bu onların pozitiv olmalarına görə