Mənim həmsöhbətlərim də sizisiniz də, əziz çat dostlarım, odur ki, danışmaq, dərdləşmək ehtiyacımı bu tipli yerlərdə ödəyirəm.

İndicə təndir çörəyi alıram, məndən qabaqda bir qardaş dayanıb. 35-40 yaşlarında arıq, qarayanız tipdir. Danışığından dəqiq hansı bölgədən olduğunu tuta bilmədim, amma zona olaraq, Abşeron-Şirvan-Cənub tipiydi. 5-6 ədəd çörək götürəcəkdi. Çörəyi bir yaşlı qadın təndirdən çıxarır, bir orta yaşlı xanım da stolun üstünə düzürdü. Arada bir dənə də qalıq çörək soxuşdurmaq istəyəndə, qardaş qayıtdı ki, onu qoyma da... Xanım bir söz deməyib, çörəyi kənara itələdi. Oğlan isə əlavə etdi: "Özümüzçün alsam eybi yoxdur ey, evdə qonaq var..."

Bu yanaşma mənim üçün yenilik deyil və belə şeylərə bu gözəlim vətənimizdə en qədər rast gəlmişəm. Xalqımız hər şeyin ən yaxşısını qonağa təklif edir. Özünə, öz ailəsinə münasibətdə çox təvazökardır. Bu dəfə də belə çıxdı ki, özümüzə və ailəmizə qalsa, biz kütə getmiş, qalıb linç, xəmir olmuş, alaçiy çörək də yeyəyirk, amma qonaqlardan ayıbdır...

Bəs bu qardaş səmimi idimi? Məncə, yox. O yalan danışırdı. Çünki xanımın verdiyi çörək yeməli deyildi və qardaş da təbii olaraq keyfiyyətsiz məhsula pul vermək istəmir. Ancaq münasibətləri qorumaq və nəzakətli görünmək üçün belə deyir...

Amma buna ehtiyac varmı? Məgər keyfiyyətsiz olduğuna görə istəmədiyini ifadə etməsi yetərli deyildimi? Bəlkə, özümüzə hörmət eləməyi, nəhayət, öyrənməliyik? Verdiyimiz pulun müqabilində keyfiyyətli məhsulu, xidməti açıq, səmimi tələb etməkdən çəkinməməliyik? Bəlkə bu davranışımızın ölkəmizdəki ictimai-siyasi, iqtisadi proseslərə də ciddi təsiri ola bilər? Necə düşünürsünüz?..