Yaxınlıqda mütəmadi bazarlıq etdiyimiz bir dükan var. Qiymətlər münasibdir, həm də artıq 10 ilə yaxındır bir-bizimizə bələd olduğumuzdan, yəni bərkdən-boşdan çıxdığımızdan ora gedib gəlirik. Onlar artıq anlayırlar ki, mənə kəf gəlmək olmaz, mən də onların bu anlayışını qiymətləndirirəm. Qəbzimi əsasən verirlər, zay malı qaytarırlar, qiymətlə bağlı anlaşılmazlıq olanda mübahisə etmirlər. Amma əvvəllər bunların hamısı olub, çəkişə-çəkişə bərkişmişik...

İşçilərin də çoxu məni tanıyır, hörmət edirlər. Elə bilirlər ki, vəzifəli adamam. Hətta bir dəfə satıcı qızlardan biri yoldaşıma deyib ki, deyəsən dayı vəzifəli adamdır, çünki yaman hirslidir...

Meyvə-tərəvəz şöbəsində təxminən 60 yaşlı bir kişi işləyir. Bakı ləhcəsində danışan, bəstəboy, mehriban, ünsiyyətcil bir adamdır. Deyəsən, bir az da vurandır. Arada salamlaşır, söhbətləşirik. Şəkəri və təzyiqi var. Bir dəfə mənə dedi ki, ayaqları yaman ağrıyır, kafelin üstündə işləmək kələyini kəsir. Sonra bir xeyli müddət görünmədi. Ara-sıra küçədə-zadda görəndə, deyirdi ki, işdən çıxıb, müalicə olunur.

Bu gün işlədiyini gördüm. Salam verdim və “deyəsən, qayıtmısan” deyə soruşdum. “Yoox, - o cavab verdi, - prosta uşaqlar işdən çıxıblar deyə işçi çatışmır, müdir zəng elədi ki, imkan varsa, bir-iki günlük gəl, təzə işçi götürək, onları öyrət. Mən də sözünü yerə salmadım... İndi işçi axtarırıq, tapaq, işi başa salım, sonra yenə gedəcəyəm istirahətə, işləyə bilmirəm...”

Maraq üçün soruşdum ki, necə işçi lazımdır sizə, istəyən olsa, deyim. Cavab verdi ki, “zdarovı olsun”, yəni güclü, bədənli. “Çünki maşından kisə-zad boşaldacaq...”.
Maaşı soruşdum, 400-450 manat dedi.
İş vaxtını xəbər aldım, dedi, vallah, onu müdirlə danışarsız. Əlimi yanındakı gəncin çiyninə qoyub soruşdum: “Məsələn, bu cavan oğlan gündə neçə saat işləyir?”
- Bu hər gün saat 10-da gəlir, gecə 12-də gedir. İşdən çıxan o biri oğlan 8-də gəlib, 10-da gedirdi... – o dedi.
- Deməli, 14 saat, - dedim. O cavab vermədi.
- Bəs istirahət günləri? –