Son həftələrdə Rusiya ardıcıl olaraq Türkiyə-dəstəkli qüvvələrin nəzarətindəki ərazilərə hücumlar təşkil edir. Vurulan hədəflər əsasən yanacaq tədarükü, ticarətlə əlaqəli hədəflərdir. Yəqin ki, Rusiya bu hücumlarla həmin ərazilərdə yanacaq və ərzaqın qiymətinin artmasına, dolayı yolla iqtisadi güzəranın pişləşməsinə çalışır. Fikrimcə, bu da əsasən iki nəticəyə hesablana bilər: 1. həmin ərazilərdə yaşayan əhalinin Türkiyəyə qarşı narazılığını artırmaq; 2. oradakı əhaliyə Rusiya ilə (Əsəd ilə) sövdələşmə olmadan normal yaşayış olmayacağını göstərmək.

Fikrimcə, Suriyada ən böyük problem iki qeyri-bərabər güc arasında uzunmüddətli həssas balansın yaradılmağa çalışılmasıdır. Türkiyə-Rusiya uzun illər dayanıqlı ola biləcək balans yarada bilməzlər. Tərəflər eyni anda hansısa münaqişədə müəyyən müddətdə iştirak edib, öz gücünü göstərib uğurlu nəticələr əldə edə bilər. Ancaq, Türkiyənin Rusiyanı uzun illər hansısa müqaviləyə sadiq qalmağa məcbur edəcək rıçaqları demək olar ki, yoxdur. Xüsusilə, nəzərə almaq lazımdır ki, Suriyada hava üstünlüyü Rusiyadadır, türk qırıcıları həmin ərazilərdə istifadə edilə bilmir. Rus qırıcıları isə çox böyük fərq yaradır. Qısacası, həm hərbi-texniki, həm də strateji üstünlük Rusiya tərəfdədirsə, onda Kreml niyə hansısa kağıza sadiq qalsın ki? Ona görə də məncə, Suriyadakı türk-rus ortaq müzakirələri, patrulları və s. hamısı epizodikdir, vaxt uzadılmasıdır və heç bir ciddi nəticə verə bilməz.

Türkiyəyə gəldikdə isə, Türkiyənin həm monarxiya, həm də cümhuriyyət boyu ən effektiv xarici siyasəti Qərb-Rusiya arasında mübarizədən faydalanmaq olub. Bir dövrə qədər Türk hökuməti Suriyada da eyni siyasət xəttdən, yəni ABŞ-Rusiya arasında rəqabətdən istifadə edib, müəyyən uğurlar qazanmışdı. Ancaq, hazırkı situasiyada həmin siyasətin kəsərsiz olduğunu, Ankaranın ABŞ-Rusiya arasında sıxışıb qaldığını görürük. Məlum olduğu kimi ABŞ kürdləri dəstəkləyir, Rusiya da kürdlər olduqca Türkiyə-ABŞ arasında Suriyada əməkdaşlığın mümkün olmadığını bilir