Küsdüyünlə barışırsan, öldüyündə qovuşursan. Mənim məsələm isə tam başqadır. Nə bağışlamaq gəlir içimdən, nə hesablaşmaq üçün üz-üzə gəlməyə istəyim var. Qəlbim qırılıbsa əgər, hər iki dünyada da ancaq sükunət istəyirəm. Kim harada necə cəza alırsa alsın, nə görüb ədalətin bərqərarından həzz alasım var, nə də qarşıma qoyub hesab sorasım. Çünki kimin nəyi niyə etdiyini bilirəm. Desələr ki, niyə məhz məni qurban seçib, artıq o da maraqlı deyil. İnsan pisdirsə, hamıya pisdir və hamıdan biri də mən olmuşam, vəssalam.
Əgər bir hekayə bitirsə, əgər yaşanmışlıqlar varsa, əgər o yerdə ki haqlı və vicdanlı tərəf mənim öz kimliyimdir, daha nəyi dərd edib oturum? Kimsə mənə görə gecə yuxusuz qalıb arxamca qarğış tökmürsə, mənə lazım olan nədir?
Biri pisdirsə onu Allaha elə formada tapşırıram ki çəkdirsin, amma mənə göstərməsin. Hesabımı soruşmağı özü eləsin, amma məni bu işə qatmasın. "Qarşılaşmamaq üçün bağışlayıram " demirəm, bağışlalamıram, amma Allah da bizi qarşılaşdırmasın.