Əksər kişilər gənc yaşlarında qızlarla əylənmək istəyir, qızlarsa bunun üçün qarantiya tələb edirlər. Yəni məni alacaqsansa, gəzək, dolaşaq, sevişək, almayacaqsansa olmaz. Oğlanlar da yalandan “alacam” deyir, qızla gəzib-dolaşır, ondan istədiyini alır, sonra evlənmir. Qız da bütün ömrü boyu onu lənətləyir ki, məni aldadıb atdın. Bu mövzuda hətta çoxlu şeirlər yazılaraq, mahnılar da bəstələnib...

Ancaq mənə elə gəlir ki, burada şəraitdən doğan riyakarlıq, yalan var. Əslində oğlanla birlikdə olmaq istəyən qıza bu yalan bir bəhanə kimi lazımdır ki, həm oğlanın, həm başqalarının, həm də öz nəzərində əxlaqsız kimi görünməsin. Odur ki, özünü aldadır və təsəllisi də bu olur ki, onu başqası aldadıb, kiməsə inanıb, yoxsa heç vaxt bu yola getməzdi. İnanan daşa dönsün...

Əvvəllər belə bir düşüncə hakim idi: əgər bir qızı sevirsənsə, onunla evlənmək fikrin varsa, ona "pis gözlə" baxmamalısan. Yəni onunla intim, seksual münasibətlərə yol vermək kişilikdən sayılmırdı. Yalnız toydan sonra olardı. Toya qədər qıza toxunmaq düzgün deyildi.

Tələbə vaxtı cənub bölgəsindən olan bir dostumla kirayədə qalırdıq. Bizimlə bir həyətdə başqa uşaqlar da qalırdılar. Onlardan biri Azərbaycanın qərb rayonlarından idi. Arabir bir qız gətirib otağına salır, qapını bağlayırdı və bir müddət orada qalırdılar. Mən doğrusu bu məsələyə diqqət yetirmirdim. Yəni bu haqda düşünmürdüm. Bir gün cənib bölgəsindən olan dostum həmin bağlı qapını mənə göstərib dedi: “Guya nişanlısıdır, gətirib salıb otağa, qapını da bağlayıb. Allah bilir nə oyun çıxardırlar...” Dostum onu hətta, üzr istəyirəm, “oğraş” adlandırdı...

- Doğrudan nişanlısıdır? – soruşdum.
- Nə bilim, vallah, - dostum cavab verdi, - elə deyir.

Daha heç nə demədim və bu haqda düşünmədim. Mən bu məsələyə münasibətdə neytral idim. Açığı qərar verməyə çətinlik çəkirdim. Bir tərəfdən, burada nə var ki, nişanlısıdır da, gec-tez evlənəcəklər. Onunla bir otaqda tək qalmasında nə problem var ki. Uzaq başı bir az öpüşəcək, mehriban olacaqlar,