Tarixdən məlumdur ki, Sultan Süleyman Qanuni 1534-cü ildə İraqı ələ keçirəndən sonra müqəddəs ziyarətgahlara diqqət yetirməyə başlayır. Arxın çəkilmə tarixi barədə xalq içində belə bir əfsanə dolaşır: Sultan Süleyman Kərbəlaya gəlib, ziyarət üçün İmam Hüseynin (ə) hərəminə daxil olur. Hamı Sultana təzim etsə də, hərəmin xidmətçilərindən biri ona baş əymir. Sultan bundan həm təəccüblənir, həm də qəzəblənir. Xidmətçini yanına çağırıb soruşur:
- Niyə öz sultanına təzim etmədin?
O isə qorxmadan cavab verir:
- Mən indi əsl sultanın hüzurundayam. Eyni zamanda iki sultana itaət edilməz. Buradan çıxsaq, sən mənim sultanım olacaqsan. Burada isə sənin də, mənim də sultanım Hüseyndir!
Sultan Süleyman bu sözü bəyənir. Xidmətçiyə deyir ki, ürəyində nə arzusu varsa, söyləsin. O da Kərbəla sakinlərinin suya ehtiyaclı olduğunu dilə gətirib xahiş edir ki, sultan şəhərə su çəkdirsin. Osmanlı hökmdarı onun xahişinə əməl edir və Kərbəlaya Fərat çayından arx çəkdirir.
Həmin xidmətçi böyük şair Məhəmməd Füzuli idi. Camaat məhz şairin sayəsində arxın çəkildiyini unutmur və ona “Füzuli arxı” adını verirlər...