Səhrada dəvəsi ilə gedən bir bədəvi susuzluqdan ölmək üzrə olan birinə rast gəlir. Adam dəvəsindən enər və yerdə qızmar qumlar üzərində yatan adama su verər, böyük şəfqətlə tərləmiş alnını silər. Su içən adam yavaş-yavaş özünə gələr. O əsnada daha bir dəqiqə əvvəl susuzluqdan ölmək üzrə olan adam ona mərhəmət göstərən adamı itələyib yıxar, adamın dəvəsinə
minər və oradan uzaqlaşmağa çalışar.

Bədəvi yıxılır və dəvəsini qaçıran adamın arxasınca çağırır:
- Xahiş edirəm, getdiyin yerdə bu hadisəni heç kimə danışma.
Dəvəni qaçıran adam heyrətlənir, bu adam arxamdan çığırıb-bağırmır, nədən hadisəni danışmamağımı istəyir? Dayanır:
- Niyə danışmayım?
- Əgər getdiyin yerdə bu hadisəni danışarsan, artıq biri səhrada susuzluqdan ölsə belə, kimsə əsla ona su vermə.