Salam hərkəsə inanıram ki hər kəsin nəfəsi üstündədir və buna da şükür etmək lazımdır çünki bu həyatda elə şeylər var ki gəldi gedərdi o bəzilərinin sevgisi kimi sizlərə bir şey yazıb paylaşım oxuyun nə özünü həmin hekayənin içində hiss edin. Mən Mahmudov Xəyal Nazim oğlu. Sizlərə döyüş vaxtının ilk günlərindən yazacam. Sentyabr ayının 28-i məni səfərbərlik əsgəri kimi döyüşə çağırdılar gəldim sevə sevə (2 dəfə könüllü yazılmışdım). Gəldim Gəncə şəhərində olan hərbi hissəyə bizə təlim falan keçdilər 3 4 gün müddətində gəldiyim 3-cü gün idi bizə boş Güllə verdilər birdə boş bir kağız parçası dedilər ki içinə adını soyadını və hərbi komissarlığını yazın bunları hamı sevə sevə yazdı sonrada dedilər ki həmin kağızın arxasından ev telefonu qeyd edin döyüşə gedirik döyüşdə Şəhid olanda və ya yaralananda səni tanısınlar deyə. Bir düşündüm ki mən kimin nömrəsini yazım fikirləşdim atamın nömrəsini yazsam atam məhv olar çünki evin ən böyük oğlu mənəm atam yaşlandıqdan sonra evə mən baxacam atamın nömrəsini yazmadım. Dedim Anamın nömrəsini yazım çox fikirləşdim dedim anam bu yükü heç zaman qaldıra bilməz məhv olar bir ömür gözləri yaşlı qalar və məndə istəmirəm anam atam mənim üçün ağlasın hələ xeyir işini görmədiyi oğlu Şəhid olur o evdə nə xoşbəxtlik nədə sevgi qalar çünki bütün ümidləri mənəm anamda nömrəsini yazmadım. Dedim babam var babamı yazım qoy ilk o bilsin düşündüm babam məni çox istəyir yaşı ahıl bir kişidir onsuzda məni hər görəndə gözləri dolur mənim Şəhid xəbərimi desələr babam inanmıram dözə bilər babamında nömrəsini yazmadım. Sadəcə bir tək nömrəni yazmağa yarım saat keçib düşünürəm hələ mən kimin nömrəsini yazım deyə fikir edirəm ancaq sonunda bir qərara gəldim ki ev telefon nömrəsini yazım çünki qismət Allahdandır əyər Şəhid olsam evdən biri açacaq telefonu düşündüm ev telefonunun nömrəsini yazdım. Və biz döyüşə çıxdıq döyüşdə çox şeyin Şahidi oldum gözlərimin önündə neçə evin işığı sönürdü neçə bala atasız neçə ana oğulsuz necə ata kürəyini dayadığı