Son günlərdə durmadan, günbəgün artan intiharlardan danışacam. Heç düşündünüzmü niyə son bir neçə ayda bu qədər insan xəyallarından, sevdiklərindən ən əsası canlarından vazkeçirlər? Mən düşündüm ama əllə tutula biləcək bir səbəb tapa bilmirəm. Belkədə tapıram ama qondura bilmirəm. Bu intiharların səbəbinin bəlkədə biz oldugunu düşünməkden qaçıram. Bir yerdə eşitmişdim "İntihar əslində cəmiyyətin birlikdə törətdiyi cinayətdir" Yeni hər gün oxuduğumuz, qarşılaşdığımız intiharlarda əslində bizim də payımız var. Düşünmədən qəlb qırırıq, qarşımızdakını aşağılayacaq hərəkətlər edirik və ən əsası qarşılaşacağımız çətinlikləri düşünmədən sırf cəmiyyət basqısı ilə dünyaya uşaq gətiririk. Hazır olmadığımız yükün altına girib, bizi aşan məsuliyyətlər götürürük. Təbii ki cəmiyyət basqısı ilə dünyaya gələn günahsız körpələrə lazımi qayğını və diqqəti göstərə bilmirik. Və bu səhvlərimiz uşağın hər yaş dövründə daha da artır və artıq bir gəncin həyatını məhv etməyi bacarırıq. Sonra o gənc daim özünü sevgisiz, bacarıqsız, insanlardan uzaq hiss edir və çıxış yolunu intiharda görür. Hərkəsdən hərseyden uzaqlaşmaq da görür.
Düzdü düşünə bilərsiz ki nə əlaqə? Ama bu həqiqətən belədir, eşitdiyimiz, gördüyümüz intiharlar bir anda verilən qərarlar deyil. Aylarla illərlə üst-üstə yığılan problemlərin səbr kasasını daşırmasının bəhrəsidir..
Uzun sözün qısası heç kim sevməsədə siz özünüzü sevin, ətrafınızdakılara sevginizi hiss etdirin.
Siz siz olun yanınızdakı insanların əlini buraxmayın. Yalnız hiss elətdirməyin və çıxış yolunu intiharda görməyin, özünüzə yollar açın. Yaşayıb, yaradacağımız çox şey var bunu bilin..
Azad qalın