mənim çəkdiyim iztirabları minə qatlayırdı.

Elşad mənə mobil telefon işlətməyə icazə verməmişdi deyə bu günə qədər onun mobil nömrəsini də bilmirdim. Heç maraqlanmamışdım da. Amma evdən çıxmazdan əvvəl buna ciddi zərurət duymuş və Nazim əmidən Elşadın mobil nömrəsini öyrənmişdim. Bu günlər ərzində bir neçə dəfə ona zəng vursam da telefonuna zəng çatmamışdı.

Bir gün artıq dözmədim. Atamın evdə olmamasından istifadə edib telefona əl atdım. Elşadın telefonuna yenə zəng çatmırdı. Belə olan halda məcbur qalıb Sona xalaya zəng vurmalı oldum.

O mənim səsimi duyanda necə sevindi, ilahi. Elə bil dünyanı ona bağışladılar.

Mənsə danışmaq əvəzinə kövrəlib ağlamağa başladım. Elşaddan gileyləndim:

– Niyə gəlib aparmadı məni? Niyə bir maraqlanmadı? Mən burda yol gözləməkdən heç bilirsiniz nə haldayam?

Sona xala mənim ağlar səsimə çox üzüldü:

– Qurban sənə, Elşadı görsən tanımazsan. Sən gedən gündən ayıq günü yoxdur. Qapanıb evə, bütün günü içir. İşə də bir düz-əməlli getdiyini görmürük. Üzünü saqqal basıb, elə bil yüz ilin qocasıdır. Fikirdən, qüssədən özünü tamam unudub.

– Belə həll edir problemi? İçki içməklə? Bəs mən necə olacam? Bunu bir fikirləşir? Heç deyilsə, bir zəng vurardı. Yəni bir zəngə də dəymirəm hə, mən? – Gözümün yaşını leysan kimi tökməyə başladım.

O, yenə də təkcə özünü düşünürdü. Mənim nə çəkdiyim gözünə görünmürdü.

– Yox, ay qızım, belə demə, balamsan. O da istəməzdi belə olsun. Dünən dostu gəlmişdi – Kənan. Dişinin dibindən çıxanı deyib. Üstəlik, Nazim əmin nə qədər danlayıb. Söz dinləmir ki…

– Qonşusu bəs niyə təsəlli vermir? Azadlıqdır da. Kama xanım da elə bunu istəyirdi ki…

– Kama yoxdur, çoxdan rədd olub gedib burdan! Məni o deyil, sizin aqibətiniz maraqlandırır, qızım.

– Kaş Elşadı da bir balaca maraqlandıraydı. – Mən istehza ilə dedim.

– Gələcək, qızım. Səbirli ol. İşini yoluna qoysun, bu bəladan bir qurtulsun, əlbəttə, gələcək.

4 AY KEÇDİ.

Mən hələ də atam evində idim.

Həyatdan aldığım zərbələr