r psixologiyamda dərin iz buraxmışdı. Əsəb sistemim pozulmuşdu və mən uzun müddət idi ki, müalicə alırdım.

Elşadın həsrəti məni dəliyə döndərmişdi. Az qalmışdı qəm-qüssədən, onu düşünüb göz yaşı tökməkdən ağlımı itirəm.

Heç kəslə ünsiyyət qurmurdum, yeməkdən-içməkdən kəsilmişdim.

Həyatdan əlimi üzüb, özümə qapanmışdım.

Hələ kollecdə oxuduğum və ona düşmən gözüylə baxdığım o illərdə onunla bağlı hadisələr bu gün mənim üçün xəzinə dolu qızıldan qiymətli bir xatirəyə dönmüşdü.

Hər gün yolumun üstə dayanıb özünəməxsus bir əda ilə maşına söykənən və bütün diqqətiylə məni izləyən Elşadın o baxışları indi də gözlərim önündədir.

Mən yanından bir qədər aralanan kimi o, yenidən maşına əyləşib bir başqa döngədə məni qarşılayırdı. Və bu minvalla az qala rayonu dövrə vururdu.

O zamanlar yatsaydım yuxuma girməzdi ki, vaxt gələcək, mən bu oğlan üçün dəli-divanə olacaq, həsrətindən xəstəlik tapacağam. Onun hər rastıma çıxanda fürsət tapıb mənə eşitdirdiyi sözləri və ahəngindən qətiyyət yağan səsi qulaqlarımdan çəkilib getmirdi.

“Bu oğlan heç vaxt boş söz danışmaz, gözəl qız! Məndən qaçmaqla deyil, xəbərin olsun ki, bizim yolumuz artıq birdir. Qəbir evinədək, bunu unutma! Yer-göy dağıla, yenə də səndən əl çəkən deyiləm!”

Və beləcə, Elşadın bir vaxtlar mənə güvənc verən sözlərinin bu gün tamamilə əksini gördüyüm halda yenə də gözümü yola dikib, görünməmiş bir inadla onu gözləyirdim.

Anam bu halıma ağlayıb özünü həlak etsə də, atam içərisində çəkir, mənə baxa-baxa şam kimi əriyirdi. Amma özünə verdiyi sözdən də dönə bilmirdi.

Son vaxtlar təcili tibbi yardım maşını tez-tez bizə çağırışa gəlirdi.

Hər gecə Elşadı yuxuda görürdüm. Çığırıb yuxudan oyanır, özümə gələ bilmirdim. Yalnız qoluma sancılan iynənin təsirini bütün vücudum boyu hiss etməyə başlayanda “Elşad…” deyib, onun adını sayıqlaya-sayıqlaya özümdən gedirdim.

Səhər ayılanda isə bir ölüdən fərqim olmurdu. Lal baxışlarla, səssiz-sədasız hamının üzünə baxırdım. Nə desələr müti bir şəkildə