dinməzcə əməl edirdim.

Bir gecə yenə bu vəziyyət təkrar olmuşdu. Həkim iynə vurduqdan sonra mən göz yaşları içində öz-özümə pıçıldayırdım: “Gəlmədi. İtirib-axtarmadı məni. Ata haqlı imiş. Verdiyi sözlərin hamısı yalanmış. Mənim dəyərim, qiymətim onun gözündə bu qədər imiş. Bir oyuncaq kimi oynatdı, sonra da atdı”.

Bu sözlərimə, çəkdiyim acıya dözə bilməyən bacım yanıma gəlib saçlarımı sığallaya-sığallaya:

– O gəlmişdi, Mələk… Gəlmişdi, inan mənə! O səni atmayıb, əksinə, dəli- divanə olub həsrətindən! Sənə həkim iynə vurmuşdu, yatmışdın. Buna görə heç nədən xəbərin olmadı. O, dəfələrlə gəlib bu qapıya, amma atam icazə verməyib sənlə görüşsün. Hər gəlişində onu qovub. Bağışla bizi! – deyib hönkürdü. – Bağışla!

Bacımın sözlərindən sonra gözlərimə sanki işıq gəldi. Amma iynənin təsirindən dilim söz tutmadı. Gözümdən çıxan iri yaş damlası yanağıma süzüldü. Tezliklə ölü kimi yuxuya getdim.

Bir neçə gün keçdi.

Günortadan xeyli ötmüşdü ki, qapı döyüldü.

Mən hələ də evə keçmədən həyətdəki skamyada oturub qalmışdım. Evdə bacımla ikimiz idik. Gedib qapını açdı. Və çox keçmədi məni çağırdı:

– Mələk… Səni görmək istəyən var.

Mən çevrilib baxanda qapının ağzında Elşadın maşınını görüb yerimdən dik qalxdım. Ürəyimin çırpıntısını təsvir etmək mümkün deyil.

– Elşad gəldi! – deyə yüyrək qapıya sarı götürüldüm. Çatanda qarşımda Elşadın əvəzinə İlkini görüb, duruxdum.

– Gəlinbacı… – İlkin kövrəldi, irəli yeridi.

Körpə uşaq kimi qaynımın qabağına qaçıb ona sarıldım. İlkin alnımdan öpüb, məyus bir ifadə ilə üzümə baxdı. Hal-əhval soruşdu.

Mənsə küçəyə boylanıb təəccüblə İlkini süzdüm:

– Bəs Elşad hanı?

İlkin məzlum-məzlum üzümə baxıb, güclə dilləndi:

– Elşad gələ bilmədi.

– Sən aparacaqsan məni? – Sevincək soruşdum.

– Yox, Elşad icazə vermədi. “Atası evində gözləsin, imkan tapan kimi gələcəm” dedi.

– Bəs özü hanı?- Həyəcan və narahatlıq içində İlkini süzdüm.

İlkin köks ötürüb izah etməyə başladı:

– O əsgər söhbəti nəhayət