t bağlandı. Hərbi məhkəmə işi sona çatdırıb. Əsgər dili söz tutan kimi izahat verib, qeyd edib ki, “Həmin gecə mən hərbi hissəni özbaşına tərk etmişdim”. Bir sözlə, Elşadı müdafiə edib. Qəzada ciddi xəsarət aldığı üçün yararsız sayıldığına görə onun özünü də ordudan tərxis etdilər. Elşadın da iş yerini dəyişib, ön xəttə göndərdilər.

– Ön xəttə? – Heyrətlə İlkini süzdüm. Gözlərim doldu.

– Nə deyim ki, yerinə düşsün, heç özüm də bilmirəm. – İlkin təəssüf içində başını buladı. – Allah özü kömək olsun! Bircə bu gəlir əlimizdən, dua etmək.

Sonra maşından götürdüyü çantaları qapıdan içəri qoydu.

– Bunları Elşad göndərdi.

Çantalara baxan kimi bildim mənim geyimlərimdir. Bir az da kövrəldim. İlkinin səsinə ona doğru çevrildim.

– Evin açarlarını da ev sahibinə təhvil verib, maşını götürüb gəldim. Elşad artıq yola düşürdü. Heç üzünü də düz-əməlli görə bilmədim. – O, birdən sözünü yarıda kəsib, məni bağrına basdı. – Ağlama. Yaxşı olar, inşallah! Özündən muğayat ol! Nəyə ehtiyacın olsa, məndən gizlətmə. Tez-tez gəlib baş çəkəcəm sənə!

Həmin axşam çantaları açıb geyimləri yerbəyer etmək istəyəndə paltarlarımın arasında Elşadın köynəyini görüb tutuldum. Köynəyi burnuma tutub qoxuladım. Onun üçün necə qəribsədiyimi bir daha hiss edərək, hönkür-hönkür ağladım.

(Ardı var)
Müəllif Firuzə