güldü. Məni də güldürdü. – Zəbt edib oranı. Özünə yazığın gəlsin, ac qalma. Hələ xəstəyə də baxmalısan. Dur, dur ayağa, getdik.

İlkin israrla məni skamyadan qaldırdı. Birlikdə maşına tərəf getdik. Sükan arxasına keçəndə açarı bura-bura mənə eşitdirdi:

– Sənin bu “milli qəhrəmanın” sağalıb dursun ayağa, onunla söhbətim hələ sonradır. Dəlidir də, bu oğlan. Ağlına nə dolursa, onu edir.

Maşın hərəkətə gəldi.

Mən bir söz deməyib, təbəssümlə pəncərədən yola baxmağa başladım.

(Ardı var)
Müəllif Firuzə