iztirablı bir ahənglə məni çağırışına özümü pəncərəyə atdım. Gözlərimə inanmadım. Elşadı həyətdə gördüm. O, atamın müdaxiləsinə rəğmən həyətin ön tərəfinə keçdi. Yenidən məni səslədi.

– Mələk… Mələk…

Ürəyim quş kimi pərvazlandı. Qapıya yüyürdüm. Amma atamın qorxusundan eyvana çıxa bilmədim. Elşadın xahiş dolu bir səslə atama dediklərini duydum:

– Bir kəlmə sözüm var. Sözümü deyim, gedirəm.

– Mənim evim nədir səninçün? Görüş yeridir? Qızımı nə hesab edirsən sən özünə? – Atam hiddətlə ona səsini bozartdı.

Elşad dodaqlarını bir-birinə sıxıb, dinmədi. Başını aşağı saldı.

Hərbi geyimdə gəlmişdi. Gəldiyi dəqiqədən bir əliylə böyrünü tutub dayanmışdı. Hiss olunurdu ki, güclə ayaq üstə durur. Hələ sağalmamışdı.

– Mən sənə sözümü demişəm! Çıx get! – Atam ona son sözünü deyib yuxarı qalxdı. – Bir də buralarda görməyim səni!

Mənim gözüm Elşadda idi. O, arabir üz-gözünü turşutsa da şax dayanmağa çalışırdı. Amma üzündəki ifadədən aydın görünürdü ki, vəziyyəti yaxşı deyil.

Atamdan bu sözləri duyduğu halda o, yenə geri çəkilmədi. Özündə güc toplayıb acı çəkən zəif bir səslə yenidən məni çağırdı:

– Mələk… Bir dəqiqəliyə çıx bayıra. Səni görüm, gedirəm.

Məni ağlamaq tutdu. Bunu çox istəsəm də əməl edə bilmədim.

Bu vaxt atam evə keçdi. Zəhmli bir baxışla üzümə baxdı. Xəbərdarlıq etdi:

– Evdən bayıra çıxdığını görməyim!

Mən ağlaya-ağlaya atamın qarşısında nə vaxt diz çökdüyümü belə bilmədim:

– Ata… – Göz yaşları içində sızladım. – İcazə ver, vidalaşım. Son dəfə! Söz verirəm sənə, adını da dilimə gətirməyəcəm!

Bu sözləri dediyim zaman nə əzablar çəkdiyimi bir Allah bildi. Çünki dildə belə desəm də Elşaddan ayrılmaq istəmirdim.

Anam mənə görə yalvar-yaxar edib, atamı yola gətirməyə çalışdı. Atam bir gözü məndə, əsəblə fısıldadı. Nə düşündü, nə fikirləşdisə ürəyinin buzu sanki az da olsa əridi:

– Sözünü de, qayıt geri! Yubanma! Onu görəndə elə bilirəm nəslimi üzümə söyürlər mənim!

Dərhal ayağa qalxıb, eyvana çıxdım. Məni görən