n kimi Elşadın üzünün ifadəsi dəyişdi. Çəkdiyi ağrılara rəğmən gözlərinin içi güldü.

Ağır addımlarla ona doğru gedib qarşısında dayandım. Üzünə baxan kimi dözmədim, hönkürdüm.

Evdən atamgil görərlər deyə ona sarılmamağa çalışırdım, özümü güclə saxlamışdım.

Elşad sonsuz kədər içində dərin bir köks ötürüb heç kimi vecinə almadı. Alnımdan öpüb başımı sinəsinə sıxdı. Hətta onun burnuma dolan ətrinin qoxusu üçün də nə qədər qəribsədiyimi hiss etdim.

Rahat danışaq deyə Elşad qolumdan tutub məni evin tininə çəkdi. Güclə addım atdığını görüb, ona irad tutdum:

– Dəli olmusan sən? Bu vəziyyətdə yola çıxarlar? Hələ sağalmamısan!

Kədərlə üzümə gülümsədi:

– Sənə demişəm axı, mən son nəfəsimi sənin qollarında verəcəm!

Göz yaşlarım yanaqlarıma süzülə-süzülə soruşdum:

– Dərindir yaran? Baxa bilərəm?

Gözünü məndən çəkmədən ağır-ağır başını tərpətdi:

– Hə, dərindir. Amma baxmağa ehtiyac yoxdur.

Mən əlimi onun alnına yayılmış tünd qəhvəyi saçlarında gəzdirdim, təzədən doluxsundum. Elşad əlimi tutub saxladı. Dodaqlarına aparıb həsrətli bir öpüş qondurdu. Gözümün içinə baxa-baxa dedi:

– Sən məni tərk etdiyin gün yaralanmışam mən, yeni deyil! Bu yara səndən sonra çəkdiklərimin yanında nədir ki.

Mən gözümün yaşını tökə-tökə başımı aşağı saldım. Elşad davam edirdi:

– Az qalmışdı sənin həsrətindən dəli olam! Bir az da belə davam etsəydi, silahı yerə qoyub fərarilik edəcəkdim, özümü güclə saxlamışdım. Deyirdim bir dəfə üzünü görə biləydim, başqa heç nə istəmirəm. Ayağım yer tutan kimi artıq dayana bilmədim. Minib taksiyə gəldim!

O, canı ağrıdığı üçün sözünə ara verə-verə, əzgin danışırdı. Bənizi sapsarı saralmışdı. Tər basmışdı onu. Amma ürəyi dolu idi. Mənə demək istədiklərini birnəfəsə deməyə çalışırdı:

– Sənə açıq deyirəm: səni məndən həmişəlik məhrum etsələr, bu qapıdan çıxandan sonra onsuz da yaşamayacam mən! Gərək bir güllə çaxım başıma ki, qurtarsın hər şey! Ölüm artıq gözümdə bir heçdir! Bəlkə bundan sonra hər iki tərəf sakit