dayana!

– Elşad… – Mən onun alnının tərini sildim. Lakin sözümün ardını gətirə bilmədim, qəhər məni boğdu. Elşadın üzünü görən kimi atama verdiyim sözü unutmuşdum. Yanından ayrılmaq istəmirdim. Mən ona səsləndiyim halda Elşadın fikri məndən yayındı. Başı özünə qarışdı. Alt dodağını dişlərinin arasında sıxıb, bir xeyli donmuş vəziyyətdə dayandı. Özünə gəlməyə çalışdı, amma bacarmadı.

Təlaşlandım:

– Nə oldu, yaran incidir?

– Heç. Sən fikir vermə. – Elşad güclə dilləndi. Çox keçmədən isə taqəti tükənmiş halda yerə çökdü. Və birdən özündən getdi.

Özümü irəli atıb dəli kimi çığırdım. Dəhşət içində onu süzüb yaxasından tutub silkələdim. Ayıltmağa çalışdım, amma olmadı. Elşad heç qımıldanmadı da. Əlimi onun alnına, sifətinə toxundurub, çığırırdım:

– Elşad! Aç gözünü! Qurban olum, məni qorxutma! – deyib, hönkürürdüm. Səsimə atamgil – evdəkilərin hamısı bayıra çıxmışdı.

Atam telefona əl atıb təcili tibbi yardıma xəbər verdi.

Mən qorxudan titrəyə-titrəyə Elşadın əynindəki hərbi geyimin düymələrini açıb yarasına baxdım. Dəhşətə gəldim. O, iki yerdən yaralanmışdı. Yaralarından, xüsusilə də qarnından aldığı yaradan qan axırdı. Yəqin tikiş sökülmüşdü. Çünki Elşad ağır əməliyyat keçirmişdi və yarası hələ qapanmamışdı. O qədər qan sızmışdı ki, üst geyimi belə islanmışdı.

Mən yerdə tərpənməz vəziyyətdə qalmış Elşadı durmadan çağırıb fəryad edirdim.

Tezliklə təcili yardım maşını həyətə daxil oldu. Tibb işçiləri Elşadın nəbzini yoxlayıb onu dərhal xərəyə qoydular. Maşına doğru aparanda qolumdan kimsə tutub məni geri çəkdi. Bu atam idi:

– Evə keç!

– Ata, qurban olum, mən də gedim! – deyə ilan dili çıxarıb yalvarmağa başladım.

– Evə keç dedim! – Atam mənə bağırdı. Və məcburi şəkildə məni pilləkənə tərəf aparmağa başladı.

Maşın həyətdən çıxanda məndən bir can ayrıldı sanki. Buna tab gətirə bilmədim. Atamın əlindən çıxıb maşının arxasınca yüyürdüm. Qapıdan çıxanda atamın qəzəbli səsinə bir anlıq ayaq saxladım:

– Getsən, mənim daha sən adda