a qızım yoxdur, bunu belə bil!

Mən geri çevrilib ağlaya-ağlaya:

– Ata, məni bağışla! – Az qala inlədim.

– Sənə deyiləcək sözüm yoxdur artıq! Özünə qiymət verməyən bir insanı mən zorla qiymətə mindirə bilmərəm! Bu yaşadıqların sənə dərs olmayıbsa, get! Özün bilərsən! Amma dara düşsən, səni bir də bu qapıda görməyim!

Mən əzab içində üzümü çevirdim. Və uzaqlaşmaqda olan təcili yardım maşınının arxasınca qaçmağa başladım. Küçədə dönüb mənə baxanlara əhəmiyyət vermədən var gücümlə qaçır, ona çatmağa can atırdım, amma çox davam edə bilmədim. Maşının sürəti ayaqlarımın gücünü qırdı. Hıçqırıqlar içində yolun ortasında yerə çöküb qaldım. Əllərimin qana bulaşdığını yalnız indi gördüm. Bu, Elşadın qanı idi. Və məni sızım-sızım sızlatdı. Daha yanıqlı bir hönkürtü ilə ağladım.

Elə bu vaxt yanımda bir maşın dayandı.

– Gəlinbacı…

Başımı qaldıranda İlkini gördüm. Həyəcanlı idi. Rəngi ağarmışdı. O, maşından düşüb məni yerdən qaldırdı.
– Gedək, gedək, – deyib, tələsdirdi. Maşına əyləşdirdi.

Biz xəstəxanaya çatanda həkimlər Elşadı artıq müayinə edirdilər. İlkin gedib qardaşının vəziyyəti ilə maraqlandı.

Mənsə dəhlizdəki divanda oturub soyuqdan donan adamlar təki büzüşmüşdüm. Həyatımız yenə çovğuna düşmüşdü. Yenə sazaq əsirdi.

Göz yaşları içində bütün qəlbimlə dua edir, Allahı Elşadın harayına çağırırdım.

İlkin başını arxasındakı divara söykəyib tez-tez ah çəkirdi:

– Ay Allah, özün kömək ol!

Artıq yarım saata yaxın idi ki, Elşad əməliyyat otağında idi. Sökülmüş tikişləri həkimlər yenidən bərpa edir, ona qan vururdular. Çox qan itirmişdi. Vəziyyəti ürəkaçan deyildi. Onun qan qrupuna uyğun təcili qan tələb olunurdu. Tibb bacısı dəhlizə çıxıb bunu elan edəndə İlkin tez irəli yeridi. İlkindən başqa tanımadığım cavan bir oğlan da ona qoşuldu. Tibb bacısının yanına düşüb ona qan verməyə getdilər.

Mən yenə də özümü yeyib bitirə-bitirə təlaş içində dua etməyə başladım.

Düz bir gün sonra Elşad özünə gəlib gözlərini açdı.

Tibb bacısı bunu bizə