xəbər verəndə elə bildim çiyinlərimdən məni xıncım-xıncım edib əzən ağır bir yük qalxdı. Asudəliklə nəfəs aldım. Elə bil dünəndən ürəyim də vurmurdu. Şiddətlə döyündüyünü bu an hiss elədim.

Dünəndən İlkin də, mən də burada idik. O məni evə aparmaq üçün nə qədər təkid etmişdisə də, razı olmamışdım. İnadımı görüb mənə irad tutmuşdu:

– Ac-susuz burda dayanacaqsan? Aparım səni evə, bir az dincəl, özünə gəl, sonra gətirəcəm yenə. Mən burdayam da.

– Yox, burdan heç yana tərpənən deyiləm! – Mən bütün gecəni göz yummasam da, heç nə yeməsəm də, bununla belə sözümdən dönmədim. – Elşadı görməyincə rahat olmayacam! Ürəyim partlayar mənim evdə! Qala bilmərəm!

– Yaxşı tapmısınız bir-birinizi. İki tərs! “Ərlə arvadın torpağı bir yerdən götürülüb” deyənlər düz deyiblər e. Görün sizdən törəyən nə olacaq da!

Mən başımı aşağı salıb, daha səsimi çıxarmadım ki, İlkin bir də getmək təklifi eləməsin.

Həkim görüşməyə icazə verəndə yerimdən necə qalxdımsa, İlkin həyəcanımı görüb, gülümsündü:

– Sizi qovuşdurum bir-birinizə, mən çıxıram, – dedi və məni palatanın qapısından içəri saldı.

– Yoldaş leytenant, bir dəqiqə vaxtınızı almaq olar? – İlkin irəli gedib, Elşadın boynunu qucaqladı, üzündən öpdü. – Necəsən?

Elşadın asta səsi eşidildi:

– Pis sayılmaram. Deyəsən bu dəfə də cırdım kəfəni. Əzrayılı yola saldım, getdi!

Qardaşı narahat olmasın deyə Elşad belə deyirdi. Amma rənginə-ruhuna baxanda bilinirdi ki, hələ ağrıları çoxdur. Ondan bu sözləri eşidəndə İlkin:

– Səni and verirəm Allaha, daha yerindən tərpənmə! – deyib yarı ciddi, yarı zarafat qardaşına tapşırıq verdi. – Sağal, dur ayağa, sonra nə dəlilik edirsən, et! Bizə yazığın gəlmir, heç olmasa bu qızı düşün!

Elşad baxışlarını çevirib məni qapının ağzında dayanmış gördü. Üzünün ifadəsi dəyişdi. Yorğun, halsız bir gülümsəyişlə məni süzdü.

İlkin bizi tək qoymaq üçün palatadan çıxmağa hazırlaşdı. Amma yenə zarafatından qalmadı. Elşada məni göstərib dedi:

– Gəl, qardaş, təhvil al bu tərs keçini.