. Mənlik bu qədər. Bu qızın dilini yenə sən bilirsən. Oxşatmısan özünə. Sənin kimi tərsin biridir.

Mən gözümü Elşaddan çəkmədən gülümsündüm.

İlkin çıxan kimi Elşad körpə uşağı yanına çağırar təki həmişəki qaydada əlinin işarəsi ilə məni çağırdı.

Palatadakı stullardan birini götürüb onun çarpayısının yanında oturdum. Hələ də gözlərimə inana bilmirdim, Elşadla üzbəüz dayanmışam. Gözlərim onun gözlərinə baxır. Qəhər boğazıma tıxanıb yenə məni boğurdu. Dillənib bir söz də soruşa bilmirdim. Bunun əvəzinə saçlarını sığalladım. Əlimlə sifətinə toxunub, barmaqlarımın təması ilə oxşadım. Onu görər-görməz məni saran bu güclü hissdən birdən-birə ürəyimə söz keçirə bilmədim. Heç kimi və heç nəyi nəzərə almadan Elşadın üzünü əllərimin arasına alaraq dəli bir istəklə onun qanı qaçmış, quruyub çat-çat olmuş dodaqlarından bərk-bərk öpdüm.

Elşad bunu gözləmədiyi üçün təəccüblə gözlərini gözlərimə dikdi. Kiminsə palataya gələcəyindən ehtiyatlanaraq mənə xəbərdarlıqla qaşlarını oynatdı. Onun bu vəziyyətinə məni gülmək tutsa da, bir yandan da ayrılığın, həsrətin acısı məni bu qədər vaxtda elə yandırmışdı ki, ağlayırdım. Onu buraxıb, öz əməlimə bəraət qazandıraraq:

– Havam çatmırdı, – dedim. Gözümün yaşını sildim.

Elşad bir vaxt mənə dediyi sözü indi mənim dilimdən eşidəndə dodağı qaçdı. Bir gözü qapıda:

– Tam ayılmamışdım narkozdan. İndi ayıldım! – dedi. Sonra diqqətlə məni süzərək zarafatyana bir irad tutdu. – Adam adama belə zülm eləyər? Özü də burada! Xəstə adamam, yazığın gəlmir?

Mən həm ağlayıb, həm də məni saran sevincdən gülə-gülə onun əlini tutub yanağıma söykədim. Əlindən öpdüm. Bu zaman gözümdən çıxan iri yaş damlası onun əlinin üstünə düşdü. Elşad narazılıqla məni süzdü:

– Niyə ağlayırsan? – fısıldadı. – Qorxma, üzü pis adamam, heç nə olmaz mənə! Xəstə yatağındayam da, ona görə belə məzlumlaşmışam. Qoy bir ayağa qalxım, sonra sənlə o qədər didişəcəyik ki…

Mənsə onun bu zarafatının qabağında tamam başqa sözlər dedim:

– Daha səndən başqa