tutunacaq kimsəm yoxdur. Məni bir də özündən məhrum eləmə! Bax, bu əlini tutmaqdan ötrü əzib keçdim hamını! Məni övladlıqdan da rədd etdilər. Artıq kimsəsiz sayılıram. Səndən başqa güvənə biləcəyim bir kimsəm yoxdur!

Elşad tutuldu. Bayaqdan gülən üzü ciddi ifadə aldı. Baxışlarını otaqda gəzdirib, köks ötürdü. Udqunub, dilləndi:

– Bir az vaxt lazımdır bizə! Sonra hər şey yoluna düşəcək. Söz verirəm, barışdıracam səni atangillə! Mənim ucbatımdan oldu, mən də həll edəcəm.

Bu vaxt palatanın qapısı döyüldü. Mən durub qapını açanda İlkin mənə valideynlərinin gəldiyini pıçıldadı. Elşad başının işarəsiylə məndən nə olduğunu soruşdu.

– Atangil gəldi. Mən çıxsam yaxşı olar.

Elşad bunu duyanda əhval-ruhiyyəsi bir saniyədə dəyişdi. Üz-gözünü turşudub hirsli-hirsli fısıldadı. Sanki onları bura mən çağırıbmışam kimi narazılıqla sual verdi:

– Kim xahiş edib onlardan bura gəlməyi? Qoysunlar ölüm öldüyüm yerdə də… – Üz-üzə gəlmək istəmədiyi üçün narazı bir ifadə dolandı simasında. Amiranə bir tonda mənə səsləndi. – Çağır İlkini bura!

Palatadan çıxmaq istəyəndə çevrilib bir də ona baxdım. Elşad barmaqlarıyla düyünlənmiş qaşlarının ortasını sıxıb səssiz dayanmışdı. Gərginliklə nəfəs alıb-verirdi.

Mənim İlkini çağırmağa vaxtım belə qalmadı. Qapının kandarında qayınatam və qayınanamla qarşılaşdım. Qayınanam məni görən kimi üzü yenə zəhrimar dolu bir ifadə aldı. Qanlı-qanlı məni süzüb, kinayə ilə dedi:

– Biz yəni səndən yaxamızı qurtara bilməyəcəyik? Almısan başının üstünü oğlumun? Nə deyib dəli elədin ki, bu vəziyyətdə durub düzəlib yola? Sabah ona bir şey olsa mənə oğul verəcəksən? Didmərəm səni?! – Nifrətlə səsini qaldırdı. Onun səsini hətta bəlkə Elşad da eşitdi. Qayınatam gözucu məni süzüb, ona:

– Yaxşı! Bəsdir! – dedi, sakit olmasını istədi.

Mən bu anlar zahirən sakit və səssiz-səmirsiz dayansam da daxilən özümlə vuruşurdum. Allahdan mənə səbir verməsini diləyir, dillənməməyə cəhd edirdim. Baxışlarımı qayınanamın mənə zillənmiş iynəli