i baxışlarından qaçıraraq yenə də zəhərli sözlərini udmaq məcburiyyətində qaldım. Heç bir söz demədən yanından ayrılıb, bir neçə addım kənarda dayandım. Bu vaxt İlkinin anasına iradla dediyi sözləri eşitdim:

– Xəstəxanadayıq! – İlkin hirs onu boğa-boğa dedi. – Bəlkə bir az sakit olasan? Millət tamaşamıza durmasın də!

– Sakit olmaq nədir? Onun qanını içərəm, yenə ürəyim soyumaz! – Qayınanam odlana-odlana dedi. – Məni bura gətirdiniz ki, bunu görüm, qanım qalxsın?

– Sənin oğlunun ağlı bura qədər işləyir, buna qız neyləsin? Bilmirdi bəyəm nə vəziyyətdədir?

– Səni buna vəkil tutub Elşad? Nə qahmar çıxırsan e, bu ölmüşə?

– Yox, vəkil tutmayıb, o mənim qardaşımın həyat yoldaşıdır! Sizə hələ də çatmırsa, deyim, bilin! Əgər oğlunu az da olsa düşünürsənsə, bir az sakit ol!

İlkin bunu deyib, sonra mənə yaxınlaşdı.

– Gəl çıxaq havaya, – deyib, məni də özüylə apardı.

Yetim quzu kimi yanına düşüb, dinməz-söyləməz addımladım. İlkinlə birlikdə xəstəxananın həyətinə çıxdım.

İlkin həyətdəki skamyalardan birində mənə yer göstərib, gözlədi. Mən oturduqdan sonra özü də əyləşdi. Əsəbi bir qədər soyuduqdan sonra anasını işarə edib dedi:

– Sən onun heç bir sözünə əhəmiyyət vermə. Xasiyyəti budur. Hikkəlidir.

Mən başımı aşağı salıb dinmədim. Əslində Elşadın özünə gəlməsi məni necə sevindirmişdisə, qayınanamın zəhərdən acı sözləri belə bu sevinci üstələyə bilmədi. İlkinin səsinə başımı qaldırıb ona baxdım:

– Sən hələ nə vaxta kimi oruc tutacaqsan?

– Nə? – Çaşqınlıq içində təəccüblə gülümsədim.

İlkinin dodağı qaçdı.

– Deyirəm bəsdir ac qaldın. Gəl bu daşı tök ətəyindən, gedək evə. Yeməyə bir şey hazırla. Bacı-qardaş oturub bir tikə çörək yeyək. Gördün də Elşadı. Şükür Allaha, daha yaxşıdır. Mənimsə vəziyyətim ürəkaçan deyil. Mən ölürəm e, acından. Nə deyirsən, gedək?

İlkinin belə yazıq-yazıq üzümə baxmasına dodağım qaçdı. O, bunu görəndə:

– Onsuz da Mənsumə xanım nə qədər ki, burdadır, səni Elşada yaxın buraxmayacaq, arxayın ol, – deyə