1 İL SONRA

“Təmas xəttində atəşkəs rejimi sutka ərzində 129 dəfə pozulub, erməni hərbi birləşmələri cəbhə xəttində yerləşən mövqelərimizdə növbəti dəfə təxribata cəhd edib. İtkilərimiz var”.

Televizordan duyduğum bu anonsa başımı kreslonun qoltuğundan qaldırdım. Və dərhal ayağa qalxıb salona keçdim.

İzah olunmaz bir narahatlıq varlığıma hakim olub hələ dünən gecədən məni məngənə kimi sıxırdı. Daxilimdə səbəbini anlaya bilmədiyim qəribə bir hiss vardı. Nədənsə bu xəbərdən mütləq mənə də pay düşəcəyi ürəyimə damdı.

Bir qədər sonra televizorun qarşısında verilən xəbəri dinləməkdə idim. Diktorun həyəcanlı səsi qulaqlarımda şimşək kimi çaxırdı. Qulağım xəbəri dinləyirdisə də nəfəsim gəldikcə dilim dua edirdi.

“Müdafiə Nazirliyinin rəsmi məlumatını diqqətinizə çatdırırıq. Bu gecə bütün cəbhə boyu mövqelərimiz və yaşayış məntəqələrimiz iriçaplı silahlar, minaatanlar, qumbaraatan və artilleriya qurğularından intensiv atəşə tutulub. Mülki şəxslər arasında da ölən və yaralananlar var. Qoşunların təmas xəttində yaranan gərginlik davam etməkdədir”.

Bu anda diktor şəhid olmuş hərbi qulluqçuların ad-soyadlarını açıqladı və ardınca yaralanmış zabitlərin ad-soyadlarını elan etdi: “Silahlı Qüvvələrimizin iki hərbi qulluqçusu – Hüseynov Elşad Əli oğlu və…”

Bunu duyanda daxilimdə sanki nə isə qırıldı. Mənə rahatlıq verməyən sıxıntının cavabını artıq tapdım. Diktor digər zabitin adını, soyadını səsləndirirdi, lakin mən daha dinləmək iqtidarında deyildim. Əllərim üzümdə, dəhşət içində dizi üstə yerə çöküb qalmışdım. Diktorun səsi qulaqlarımda radio dalğası kimi gedib-gəlirdi: “…Yaralıların vəziyyəti ağır qiymətləndirildiyi üçün onlar Bakı Şəhər Hərbi Hospitalına göndəriliblər”.

Necə hönkürüb ağladımsa öz səsimdən diktorun sonda nə dediyini də duymadım. İmkanım olsaydı, buradan Bakıya ayaqyalın qaçardım.

Səsimə anamla bacım təlaş içində içəri girdilər. Və məsələdən xəbər tutdular. Onlar da mənə qoşuldu.

20 GÜN KEÇDİ

Həmin gün mən tanış bir səsin