ondan. Belə günlərin birində ona sataşaraq dedim:

– Səni belə gördükcə ömrümün sonuna kimi hamilə qalmaq istəyirəm, Elşad. Düz sözümdür. Bu canfəşanlıq yəqin ki, uşağa görədir də, hə? Mənə görə olmaz.

Elşad tərs-tərs məni süzdü:

– Naşükür olma!

– Yəni kaş ki, həmişə belə mülayim, mehriban olasan.

O özünü qətiyyən sındırmadı:

– Yavaş-yavaş də… Xasiyyətimi bir anda dəyişə bilmərəm axı. Moskva birdən qurulub bəyəm? Hərdən özümə mat qalıram, mən də nə vaxtsa bu qədər həlim xasiyyətli bir adam olarammış. Bax gör də, necə güclü qadınsan. – Onun dodağı qaçdı. – Məni muma döndərdin. Mənsumə bunları görsəydi, bilirsən də bu yerdə bədahətən nə deyərdi. – Elşad sözünün gerisini gətirməyib məzəli bir əda ilə mənə göz vurdu.

Narazılıqla onu süzüb, başımı buladım:

– Sən heç dəyişməyəcəksən, Elşad. Ürəyini sıxma! Həmişə belə kobud qalacaqsan! Vay mənim halıma!

Elşad sözlərimə şirin-şirin güldü.

Bu minvalla ayları başa vurub, körpəmizin dünyaya gələcəyi günü sonsuz bir sevinc içində, səbirsizliklə gözləməkdə idik.

Vaxt ötdü, vədə yetişdi, bir axşam qəfil tutan sancı məni diksindirdi. Bəxtim onda gətirmişdi ki, Elşad evdə idi, növbədə deyildi. Əvvəl bundan Elşada söz açmadım. Daha erkəndir düşündüm, ilk sancıdan gedib doğum evində saatları ötürmək istəmirdim. Amma ağrılar məni az qala divara dırmaşdırmağa başlayanda dözümüm qırıldı.

Mənim halıma-təhrimə fikir verən Elşadı sonda şübhə götürdü:

– Nə olub? Nə tinə-bucağa çəkilirsən tez-tez?

Mən ufuldayıb gözümün yaşını saxlaya bilmədim:

– Ağrım tutub. – Dodağımı dişlərimin arasında bərk-bərk sıxdım.

Elşadın rəngi dəyişdi. Həyəcanla məni süzdü:

– Lap belə ciddi?

Başımı tərpətdim. Özümü sıxıb durduğumdan daha dillənə bilmədim. Elşad iradla üzümə baxdı:

– Bəs onda nəyi gözləyirsən? Nə vaxt dillənəcəkdin?

Səbəbini ona izah etməyə qüvvəm qalmadığı üçün ağlaya-ağlaya çiynimi çəkdim. Əslində canımı qorxu almışdı. Halbuki bunun qaçılmaz olduğunu gözəl bilirdim.

Elşad amiranə bir