r səslə:

– Hazırlaş! – deyib divandan qalxdı. Telefona əl atdı. Taksi çağırdı.

Doğum evində ağrılara tab gətirməyə çalışa-çalışa, gözümün yaşını tökə-tökə anamı düşünür, daha da kövrəlirdim. Anaya ehtiyacım olan bu məqamda o, yanımda deyildi.

Saatlar sürən əzab və işgəncədən sonra sübh çağı, nəhayət, yolunu gözlədiyim körpəm dünyaya gəldi. Mamaça əlləri arasında tutduğu yumru sifətli, totuq-motuq, gözləri belə açılmamış çağanı mənə göstərib gülümsədi:

– Gözün aydın, oğlun oldu!

Mən yorğun halda başımı dikəldib, sinəmin üstünə qoyulan və durmadan çığıran körpəmə baxıb, onun zəif səsinə kövrələrək hönkür-hönkür ağladım. Amma bu sevinc göz yaşları idi. İlk dəfə olaraq sevincdən ağlayırdım. Mənə yalnız qara günlər bəxş edən taleyimə bir işıq doğmuşdu. Üzümü körpəmin islaq qəhvəyi saçlarına söykədim. İlahi, bundan gözəl bir duyğu tanımamışdım mən bu ana qədər.

Bir qədər sonra məni palataya köçürdülər. Məndən başqa burada üç gəlin daha vardı. Hər üçünün qız övladı dünyaya gəlmişdi.

Bizlə maraqlanan tibb bacısı mənə yaxınlaşıb vəziyyətimi xəbər alanda, mən razılıq etdikdən sonra marağımı boğa bilməyib soruşdum:

– Atası bildi? Xəbər verdiniz?

– Bilir, xəbəri var. – Tibb bacısı şeytan-şeytan gülümsədi. Sonra maraq içində soruşdu. – O hündürboy, enlikürək oğlan sənin ərindir, eləmi? Həkim hərbiçi olduğunu dedi.

– Aha, elədir. Nə olub ki?

Tibb bacısını gülmək tutdu:

– Heç bilirsənmi haradan endiriblər onu?

– Başa düşmədim.

– Sən doğuşda olanda gəlib xəbər öyrənmək istəyirmiş, həkimi soruşub, həkim doğuş qəbul edir deyiblər, içəri buraxmayıblar. Bu da eləməyib tənbəllik, çıxıb eşiyə, dırmaşıb binanın divarı, pəncərələri ilə üzüyuxarı.

Mən pərt halda:

– Bu dəliliyi edirsə, dəqiq mənim ərimdir, – dedim.

Tibb bacısı gülə-gülə nağıl elədi:

– Bir də nə görsək yaxşıdır? Ərin keçib pəncərədən dəhlizə. Həkim də bunu görüb, ağzına gələni deyib. O da əvəzində “Mənə bir xəbər deyin, rahat oturum yerimdə də!” deyib. Bizim bu həkim bir