az sərtdir… – Sözün bu yerində tibb bacısı səsini bir qədər alçaltdı. – Onu işindən savayı heç nə maraqlandırmır. Tərs-tərs buna baxıb “Nə qədər lazımdırsa gözləyəcəksən. Bu işlər sifarişlə olmur! Vaxtı-vədəsi var!” deyib.

Mən gözlərim irilənmiş halda tibb bacısını dinləyirdim. İstər-istəməz:

– Off, Elşad! Bir bura qalmışdı! – deyib onu qınadım. – Dəlidir də bu insan!

– Narahat olma, göstərdik oğlunu, gördü. – Tibb bacısı gülümsündü. – Səni soruşurdu, dedik narahat olma. İlk uşaqda həyəcanlı olur kişilər. Biz öyrəncəliyik.

Mən bu duyduqlarımdan sonra pərt halda sıxıla-sıxıla tibb bacısına baxdım.

Elşadın bu hərəkəti yadıma beş il bundan qabaq onun daha bir çılğınlığını saldı. Həmin vaxt anam əməliyyat olunmuşdu və Bakıda xəstəxanada yatırdı. Ona baş çəkməyə getdiyim bir gün xəstəxananın dəhlizində duyulan səs-küy marağımı cəlb elədi. Palatadan çıxıb qapının ağzında dayandım. Dəhlizin girişində qapıya nəzarət edən yaşlı bir qadın kiminləsə bərk mübahisə edir, heç vəchlə ona içəri daxil olmağa imkan vermirdi. Mən dayandığım yerdən onun bütün dəhlizə yayılan sərt səsini aydın eşidirdim:

– Olmaz dedim! Aaa!.. Sən sözünü deginən, mən ona çatdıraram.

Dəhlizdə dayananların çoxunun üzündə təbəssüm vardı. Bu zaman iri şüşə qapı çırpılıb örtüldü. Nəzarətçi qadının dəhlizdəkilərə verdiyi qəfil sual isə məni əməlli-başlı yerimdə dondurdu:

– Mələk kimdir burda? Oğlan deyir nişanlımdır. Deyiləsi sözü varmış.

Anam bu sözləri duymasın deyə çevik bir hərəkətlə həyəcan içində palatanın açıq qalmış qapısını örtdüm.

– Bu oğlanın vəziyyəti heç ürəkaçan deyil. Eşq başına necə vurubsa az qalırdı əlimi-ayağımı öpə. Təki qızı bir dəfə görsün. Ağlı başından çıxıb camaatın balasının. – Qadın danışa-danışa yanımdan ötüb keçdi.

Artıq əmin oldum. Gələn Elşad idi. Mənim Bakıda olduğumu necəsə öyrənmiş, taksiyə oturub Sumqayıtdan birbaşa bura gəlmişdi. Əlbəttə, o öz fikrincə məni görməsinə, onunla kəlmə kəsəcəyimə razılıq verəcəyimi düşünüb, üstəlik, qadını yola