a gətirmək üçün “Nişanlımdır” demişdi. Həmin vaxt ona bərk hiddətlənmişdim – məni qarabaqara izləyib, zəli kimi yaxamdan yapışdığına görə.

Bu gün isə həmin günləri təbəssümlə anıram.

Bu gün həyatımızın ən əlamətdar günüdür. Elşadla məni bir-birimizə bağlayan, ikimizdən bir parça daşıyan körpəmiz dünyaya gəlib. Və öz gəlişi ilə bu günədək tamarzı olduğumuz xoşbəxtliyi gətirib qədəmlərində.

Həyatda sevinməyin, sevinə bilməyin nə demək olduğunu ilk çığırtısıyla bizə hiss etdirib.

Bir neçə gün sonra biz artıq evdə idik. Bu şad günümüzdə doğmalarımız yanımızda olmasa da, xoşbəxt idik. Allahın bizə nəsib etdiyi bu möcüzəyə şükür edib, hər keçən gün bir-birimizə daha sıx bağlanırdıq.

Elşad oğlumuza öz istəyi, öz arzusu ilə HÜSEYN adını verdi.

Nəfəsi onunla alıb-verirdi, uşağa həddindən ziyadə bağlı idi. İşdən evə bəlkə də qaça-qaça gəlirdi. İçəri girəndə ilk sözü bu olurdu: “Hüseynim neyləyir?”

Bəzən uşağı qucağına alıb, öpüb qoxulaya-qoxulaya onunla danışırmış kimi, əslində mənə eşitdirirdi:

– Sən atanın nəfəsisən, anan da həyatı! Deməli, siz olmadan bir heçəm də mən. Sizsiz bir günüm belə olmasın!

(Ardı var)
Müəllif Firuzə